شمارهٔ ۴۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی‌های بهار و تجدید حیات طبیعت می‌پردازد. شاعر توصیف می‌کند که در بهار، هوا گلفشان و زمین پر از گل‌های تازه می‌شود. با شکوفه‌دادن گیاهان، همه دوستان می‌توانند از زیبایی‌های طبیعت بهره‌مند شوند. شاعر اشاره می‌کند که همانند سبزه‌های درختان، خود نیز مدتی طولانی نشسته‌اند و به نوعی از زندگی غافل شده‌اند. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که در هر موقعیتی، نیروی حیات به شکل‌های مختلفی نمایان می‌شود. در نهایت، حسد و پژمردگی حاسدان را به تصویر می‌کشد و امید دارد که این غزل باعث جوان‌تر شدن دل‌ها شود.
دیگر بهار شد که هوا گلفشان شوددامن ز خون دیده پر از ارغوان شود
هوش مصنوعی: بهار دوباره فرا رسیده و هوای خوشبو و گلافشان در حال آمدن است، همچنین دامن از اشکهای چشمانم رنگین و پر از گل‌های ارغوانی خواهد شد.
صد برگ شد ز فیض هوا هر گل زمینسیر چمن نصیب همه دوستان شود!
هوش مصنوعی: هر گلی که از لطف و نعمت هوا بالغ می‌شود، به صد برگ میرسد و این زیبایی‌های زمین به همه دوستان میرسد.
چون سبزه، پاشکسته ی این باغ دلکشیمچندان نشسته ایم که فصل خزان شود
هوش مصنوعی: ما مانند سبزه‌های نازک و شکننده در این باغ زیبا هستیم. آنقدر در اینجا نشستهایم که زمان به پاییز رسیده است.
در هر مقام، خضر ره ما به صورتی ستگه می فروش گردد و گه باغبان شود
هوش مصنوعی: در هر موقعیتی که باشیم، راهنمای ما مانند خضر، گاهی به شکل یک فروشنده شراب در میآید و گاهی هم به عنوان باغبان ظاهر می‌شود.
حاسد فسرده است ز پیری خود سلیمشاید ز فیض این غزل ما جوان شود
هوش مصنوعی: حسود به خاطر سالخوردگیاش ناراحت و ناامید است، اما ممکن است سلیم به واسطهی نعمت این غزل جوان‌تر و سرزندهتر شود.