شمارهٔ ۴۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لذت‌های عشق و می‌پردازد و بر این واقعیت تأکید دارد که انسان‌ها برای تسکین دردها و امیدها به می‌گریزند. ساقی با باده خود، همچون طبیب که به خسته‌ها دارو می‌دهد، مسرور می‌کند. شاعران به گروهی از عاشقان اشاره می‌کنند که در برابر عشق، همچون گل‌ها و لاله‌ها لطیف و آسیب‌پذیرند. همچنین، کعبه به عنوان محور فیض و مستی معرفی می‌شود و شربت معطر را نشان می‌دهد که در کنار دوستان خوب نوشیده می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که نوشیدن نیکو، به دور از قید و بندها، حرام نیست.
به عشق باده ز خون امید و بیم خورندکباب پخته و خام از دل دو نیم خورند
هوش مصنوعی: عشق باعث می‌شود که انسان‌ها در کنار شادی و غم زندگی، از لذت‌های دنیا بهرهمند شوند. در این راه، آنها هم از چیزهای آماده و هم از موارد ناپخته و خام استفاده می‌کنند.
به زور باده به مخمور می دهد ساقیچو خستگان که دوا از کف حکیم خورند
هوش مصنوعی: ساقی به کسانی که خستهاند، به زور شراب می‌دهد، مانند افرادی که از حکیم دارو میخورند.
کشیده اند صفی بیدلان عشق، ولیشکست همچو گل و لاله از نسیم خورند
هوش مصنوعی: بیدلان عشق به صف ایستادهاند، اما مانند گل و لاله که در برابر نسیم آسیب‌پذیرند، شکست میخورند.
به کعبه باعث صد فیض گشت مستی ماخوش آن شراب که در خانه ی کریم خورند
هوش مصنوعی: مست بودن ما سبب شده تا فیض زیادی را دریافت کنیم، خوشا به حال شرابی که در خانه فرد بخشنده و بزرگوار نوشیده می‌شود.
پیاله گیر چو آیی به بزم ما زاهدحرام نیست شرابی که با سلیم خورند
هوش مصنوعی: هرگاه که به مهمانی ما بیایی، ای زاهد، جای نگرانی نیست که شرابی که با انسانهای پاک و درستکار نوشیده می‌شود، حرام نیست.