شمارهٔ ۴۵۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و شرف انسان و موقعیت او در جهان است. شاعر به ستایش خورشید و تاک (انگور) می‌پردازد و می‌گوید که حتی اگر آسمان به کسی نگاه کند، نباید خوشحال شود، زیرا چشم واقعی هدفش بر مهر و محبت است. او به ناتوانی انسان‌ها در درک ارزش زمان و نداهای درونی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی از دستش بتواند به دریا برود، نمی‌تواند از خشکی دریغ کند. در پایان، به سلیمان (شخصیتی در تاریخ و ادبیات اسلامی) اشاره می‌کند و بیان می‌کند که امید او به شاه نجف (امام علی) است. این شعر حاوی مفاهیم عمیق انسانی و روحانی است و به جستجوی حقیقت و ارزش‌های معنوی دلالت دارد.
قدح بر چشمهٔ خورشید در جوهر شرف داردچرا خرم نباشد تاک، فرزند خلف دارد
هوش مصنوعی: شراب از چشمه خورشید در جایگاه فضیلت خاص خود است، پس چرا تاک، که فرزند خوب و شایستهای دارد، شاداب نباشد؟
نظر گر بر تو باشد آسمان را، زان مشو خوشدلخدنگ افکن نه چشم از مهر بر سوی هدف دارد
هوش مصنوعی: اگر نگاه آسمان به تو باشد، نباید از این بابت دلخوش باشی، زیرا تیر انداز دست خود را از هدف نمیکسلد و به عشق تو نمینگرد.
کسی از سیلی ایام، داد گوش من نگرفتکجا خواهد رسید این شور و فریادی که دف دارد
هوش مصنوعی: کسی به حرفهای من گوش نداد و نمیداند این صدای شور و فریاد، که یادآور نواختن دف است، به کجا خواهد رسید.
اگر غواصی از دستت برآید، بحر هم از تونمی دارد دریغ آن نان خشکی کز صدف دارد
هوش مصنوعی: اگر غوازی از دست تو نتواند برآید، دریا هم از تو دریغ نمیورزد. آن نان خشکی که صدف آن را تولید کرده، ارزشمند است.
سلیم از دامن هرکس کشیده دست خود، اکنونز شاهان جهان، امید بر شاه نجف دارد
هوش مصنوعی: سلیم از هر کسی فاصله گرفته و دیگر به هیچکس امید ندارد، جز اینکه به شاه نجف امیدوار است.