شمارهٔ ۴۶۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت فردی خاص است که با چشم‌های پرافسون و مژگان‌هایش، دل‌ها را سحرآمیز جذب می‌کند. زیبایی او به زلفش وابسته است و کارهایش می‌تواند شادی و خوشی را از دست بدهد. شاعر می‌گوید که برخی افراد بیشتر به خودشان می‌پردازند و دور از واقعیت خود صحبت می‌کنند. همچنین اشاره می‌کند که نعمت‌های فراوانی که در اختیار است، گاهی در نظر دیگران کم‌ارزش جلوه می‌کند. در نهایت، شاعری سلیم نشان می‌دهد که دوست ندارد سایه‌اش همراهش باشد، همانند مرغ افسانه‌ای عنقا که به دنبال وحدت و یکپارچگی است.
چشم پرافسون او سحرآفرینی می‌کندتیر مژگانش ز شوخی دل‌نشینی می‌کند
هوش مصنوعی: چشم زیبا و دلفریب او جادوگری می‌کند و تیرکمان مژههایش با شوخی، دل را شاد میسازد.
آخر حسن است و کار او به زلف افتاده استداده خرمن را به باد و خوشه‌چینی می‌کند
هوش مصنوعی: حسن در نهایت کار خود را با زلفهایش انجام می‌دهد و با این حال، تمام تلاشش به باد رفته است؛ در حالی که او همچنان به جمعآوری میوهها مشغول است.
پیش پای خویش را هرکس نمی‌بیند چو شمعلاف باطل می‌زند گر دوربینی می‌کند
هوش مصنوعی: هرکسی به آسانی نمیتواند نقاط ضعف و مشکلات خود را ببیند. مثل شمعی که فقط نورش را به نمایش میگذارد و ادعای امیدواری و روشنایی می‌کند، اما واقعیت را نمی‌بیند. اگر کسی دوربین ببیند، می‌تواند حقیقت را بهتر تشخیص دهد.
نعمت فغفور را فیضی که در خاصیت استکاسه چوبین گدا را چوب چینی می‌کند
هوش مصنوعی: نعمت فراوانی که وجود دارد، می‌تواند چنان تأثیری داشته باشد که حتی ظرف چوبی یک گدا را به زیباترین حالت ممکن درآورد.
سایه را با خویشتن همره نمی‌خواهد سلیمهمچو عنقا هرکه او وحدت‌گزینی می‌کند
هوش مصنوعی: سایه را نمیتوان با خود همراه کرد؛ آدمی که مانند عنقا است، تنها کسی است که با وحدت و یکپارچگی خود زندگی می‌کند.