شمارهٔ ۴۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان رنج و عذاب‌هایی می‌پردازد که شاعر از عشق و احساسات عمیق خود تجربه می‌کند. او از ننگ سخنوری و عذاب‌های ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که روزگار او را به حالتی رسانده که حتی شراب نیز به خونش تبدیل شده است. غم و مصیبت‌هایی که در زمانه وجود دارد به نوعی بر زندگی انسان‌ها تأثیر می‌گذارد و هر کس به مقدار بیشتری این درد را می‌کشد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق هیچ‌گاه با خوشی و نشاط همراه نیست و به عبارتی، عشق گاه به جنون می‌انجامد. در خاتمه، شاعر از حال وضعیتی که در آن عاشق شده صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که به شدت درگیر این احساسات است.
دلم به سینه ز ننگ سخنوری خون شدنیم غلام کسی، نامم از چه موزون شد؟
هوش مصنوعی: دلم به خاطر شرم از سخن گفتن به شدت غمگین شده است. چرا باید نام من تنها به خاطر خدمت به کسی دیگر زیبا و موزون باشد؟
چه قسمت است ندانم ز روزگار مراکه تا شراب فرو رفت از لبم، خون شد
هوش مصنوعی: زندگی من به چه تلخی دچار شده است که وقتی شراب از لبانم رد میشود، به جای خوشی، به یاد درد و رنج میافتم و احساس میکنم که خون میریزد؟
غم زمانه چو سرمایه ی کریمان استهر آن قدر که کسی بیش خورد، افزون شد
هوش مصنوعی: غم و اندوه زمانه همچون ثروت و دارایی افراد با شخصیت است. هر چقدر که یک نفر بیشتر از این غم به خود بگیرد، بر شدت و اندازه آن افزوده میشود.
نبود داخل عیش و نشاط هرگز عشقبه دور ماست که الماس جزو معجون شد
هوش مصنوعی: عشق همیشه ما را از شادی و خوشی دور نگه داشته است، به طوری که گویا زیباییهای دنیا در کنار ما نیستند و انگار مثل الماس در ترکیبی دیگر از بین رفتهاند.
رسید کار به جایی ز عاشقی ما راکه در قبیله ی ما هرکه بود، مجنون شد
هوش مصنوعی: عشق ما به جایی رسیده که در جمع و قبیلهمان، هر کسی که با ما ارتباط دارد، دچار جنون عشق شده است.
سلیم در خم آن زلف، دل قرار گرفتخبر ندارم دیگر که کار او چون شد
هوش مصنوعی: سلیم در جلوههای زیبای آن زلف به آرامش رسید، اما نمیدانم بعد از آن کارش به چه صورت درآمد.