شمارهٔ ۴۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی از عشق و مستی اشاره می‌کند که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. جنون و شیدایی به طبیعت و فضای آزاد منتقل می‌شود و بلبلان در شادی و مستی آواز می‌خوانند. زاهد را به احتیاط دعوت می‌کند تا دلش از چیزهای بی‌ارزش شکسته نشود. شاعر اذعان می‌کند که دلش از غم و مشکلات به تنگ آمده و فقط نوشیدن می‌تواند این درد را تسکین دهد. عشق به عنوان نیرویی قوی و حیرت‌آور معرفی می‌شود و در نهایت، اشاره می‌کند که این عشق می‌تواند روح و جان انسان را تحت تأثیر قرار دهد، طوری که رنگ و نشاط زندگی را بازگرداند.
وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرددست خود سبزه سوی گردن مینا ببرد
هوش مصنوعی: زمان آن رسیده که جنون راهی بیابان شود و دست سبزه را به سمت گردن مینا ببرد.
بلبلان جمله هم آواز شوند از مستیسرو دستی ز پی رقص به بالا ببرد
هوش مصنوعی: بلبلان همه به خاطر شادمانی و سرمستی به یکصدا آواز می‌خوانند و به دنبال شادی و رقص، دست خود را به سمت بالا میبرند.
باخبر باش روی چون به چمن ای زاهدگربه ی بید مبادا که دلت را ببرد!
هوش مصنوعی: ای زاهد، مراقب باش که مانند بیدی در باغ نباشی، زیرا ممکن است دل تو را برباید!
دل ما از غم ایام به تنگ است، مگرصندل سرخ می این دردسر ما ببرد
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر غمها و سختیهای روزگار به شدت آزرده است، مگر اینکه بویی خوش از عطر صندل سرخ این دلتنگیها را برطرف کند.
عشقبازان همه ناموس کش یعقوبیمنگذاریم کزو صرفه زلیخا ببرد
هوش مصنوعی: عاشقان همگی مانند یعقوب هستند که به خاطر عشق خود نمیگذارند زلیخا از آنها دور شود.
تا قیامت گل خورشید دمد از خاکشهرکه از راه تو خاری به کف پا ببرد
هوش مصنوعی: تا ابد، گلهای خورشید از خاک او میرویند و هر کسی که در مسیر تو سختی و زحمت را تحمل کند، به او پاداش می‌دهد.
دل ما نیست همین بی رخش آشفته سلیماین خزانی ست که رنگ از گل دیبا ببرد
هوش مصنوعی: دل ما بیوجود تو پریشان و آشفته است. این وضعیت مانند یک پاییز است که باعث می‌شود رنگ و روح از گل و زیبایی برباید.