شمارهٔ ۴۸۰ - سلیم تهرانی

دوستان می‌روم از خود که صبا می‌آیدبگذارید ببینم ز کجا می‌آید

بر دلم دست نگارین که نهاده‌ست، که بازبه مشامم ز نفس بوی حنا می‌آید

جلوه‌ام بر سر خار است و چو دست گلچیندر رهش بوی گلم از کف پا می‌آید

سیل در بادیهٔ عشق چنان هموار استکه گمان می‌بری از کوه صدا می‌آید

بس که ترسیده ز درد و غم غربت چشممنگهم از سر مژگان به قفا می‌آید

ز استخوان خوردن من همچو چراغ کشتهبوی دود از سر منقار هما می‌آید

عمر جاوید، سلیم از می گلگون خیزدتا بود باده، چه از آب بقا می‌آید؟