شمارهٔ ۴۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و دردناک خود را به تصویر می‌کشد. او خود را چون شمعی توصیف می‌کند که آتش عشق و اشک از چشمش می‌چکد. این اشک‌ها نمادی از غم و تنهایی او هستند. او به شدت تحت تأثیر عشق و جدایی قرار دارد و با بیان اینکه خود را به خاطر شوق به عشقش کشته است، از درد شدید درونی‌اش می‌گوید. در ادامه، اشاره می‌کند که خون او مانند تیغ از ناخن‌هایش می‌چکد و این تصویر، عمق زخم‌های روحی‌اش را نشان می‌دهد. در نهایت، شاعر به یادآوری می‌پردازد که می‌داند وآشنا نمی‌تواند حال او را درک کند و این جدایی و غم او به گونه‌ای غیرقابل توصیف است.
همچو شمعم آتش از مژگان به دامن می‌چکداشک در ویرانه‌ام از چشمم روزن می‌چکد
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که اشکهایم مانند آتش از چشمانم میریزد و درخرابهای که زندگیام شده، اشکهایم محو و بیخود به سمت پایین میریزد.
خویش را کشتم ز شوق دلخراشی عاقبتخون من از ناخنم چون تیغ دشمن می‌چکد
هوش مصنوعی: از شادی شدیدی که احساس کردم، خودم را نابود کردم. در نهایت، خونم مانند تیغی که از دست دشمن می‌چکد، از زیر ناخنهایم بیرون میریزد.
آنکه زخمم دوخت، آگه نیستم از حال اواین قدر دانم که خون از چشم سوزن می‌چکد
هوش مصنوعی: کسی که زخم مرا بخیه زد، از وضعیت خودش بیخبر است. تنها چیزی که میدانم این است که خون از نوک سوزن می‌چکد.
آب بر آتش زدن، کار بتان هند نیستکز سر هر مویشان، چون شمع، روغن می‌چکد
هوش مصنوعی: آتش را با آب خاموش کردن، کار افرادی نیست که به زیبایی و جذابیت خود میبالند، زیرا از هر رشته مویی که دارند، مانند شمع، مواد بیشتری به بیرون میریزد.
در وداع خویش، چشم غیر را آن گل سلیممی‌کند پاک و سرشک از دیدهٔ من می‌چکد
هوش مصنوعی: در هنگام وداع، زیبایی غیر را به قدری تحت تأثیر قرار می‌دهد که دل پاک و خالص میشود، در حالی که من از اشکهای خود بیخبرم و اشکهایم به آرامی از چشمانم سرازیر میشود.