شمارهٔ ۵۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جستجوی عشق و حقیقت می‌پردازد. او از آتش عشق صحبت می‌کند که می‌تواند آدمی را به سوی معرفت هدایت کند. به نظر می‌رسد شاعر به نوشیدن از چشمه‌ی حقیقت علاقه‌مند است و از مشرب عشق یاد می‌کند که در آن حتی یک پاره نمد هم می‌تواند نشانه‌ای از خدایی در لباس انسان باشد. او به خلوت دل وعده‌ی وصالی می‌دهد که کسی نیست تا آن را گواهی کند. در ادامه، شاعر به رنگ و شمایل عشق اشاره می‌کند و از چهره‌ی زیبا و سیاه عشق می‌گوید. در نهایت، او بیان می‌کند که عشق می‌تواند انسان را به عمق چاه‌ها و خطرات بکشاند، اما در عین حال راهی به سوی حقیقت و سادگی درویش را نیز نمایان می‌کند.
کجاست عشق که آتش فروز آه شودمرا به چشمه ی تحقیق، خضر راه شود
هوش مصنوعی: عشق کجاست که آتش وجودم را دردمند کرده و به سرچشمهی حقیقت، راهنمایی شود که مانند خضر، راه را برایم پیدا کند؟
هلاک مشرب آنم که پاره ی نمدیاگر ز خرقه زیاد آیدش، کلاه شود
هوش مصنوعی: من به گونهای هستم که اگر حتی قطعهای کوچک از نمد بر روی لباسم بیفتد، به شدت ناراحت میشوم.
دهد به خلوت دل وعده ی وصال مراهزار حیف، کسی نیست تا گواه شود!
هوش مصنوعی: دل در تنهاییاش وعده وصالی را میگیرد، ولی افسوس که کسی نیست تا شاهد این عشق و انتظار باشد!
به رنگ اخگر کشمیر، روی خود را چندکنیم زآتش می سرخ و او سیاه شود
هوش مصنوعی: اجازه بده با رنگی شبیه به رنگ آتش دلم را تزئین کنم؛ چرا که در این بین، ممکن است چهرهام از شدت حرارت به سرخی برسد و او در مقابل، سیاه و تاریک شود.
ز خاک بر سر خود ریختن چو چاه کناناسیر عشق به هرجا نشست، چاه شود
هوش مصنوعی: کسانی که به خاطر عشق به هر جا میروند، مانند چاهکنی هستند که خاک را بر سر خود میریزد و هر جایی که بایستند، به نوعی چاه میشود.
ز بس رجوع خلایق، سلیم نزدیک استکه راه خانه ی درویش، شاهراه شود
هوش مصنوعی: به دلیل مراجعه مکرر مردم، سلیم به این نتیجه نزدیک شده که مسیر خانهی درویش به شاهراه تبدیل خواهد شد.