شمارهٔ ۵۱۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و دلگیرانه است. شاعر از باده و لذت آن می‌گوید و تمایل دارد تا با نوشیدن آن، درد و غم‌هایش را فراموش کند. او از زیبایی صبح و لذتی که باده در سحر دارد، سخن می‌گوید و فراخوانی برای آزادی از زنجیر وفا و وابستگی‌ها می‌کند. همچنین، او به حسرت و غم می‌پردازد و از گذر زیبایی‌های زندگی می‌گوید که در حالتی از ناامیدی و جدایی شاهد آن‌هاست. در انتها، به توصیف حال خود می‌پردازد که شوقش به شدت تحت تاثیر جفا و درد قرار گرفته است.
باده در جام خمار من دلگیر کنیدشوق پروانه ام، از شعله مرا سیر کنید
هوش مصنوعی: ای نوشیدنی، در جام پر از غم من بریزید و دل مرا از شوقی که مانند پروانه به دنبال شعله است، سیراب کنید.
باده در وقت سحر لذت دیگر داردصبح را از می صافی شکر و شیر کنید
هوش مصنوعی: در صبح، نوشیدن شراب حس و لذت خاصی دارد؛ بهتر است این لحظه را با شیرین کردن میان وعدهتان با شکر و شیر، زیباتر کنید.
ما اسیران وفا را سر آزادی نیستحلقه در گوش من از حلقه ی زنجیر کنید
هوش مصنوعی: ما افرادی که به وفا وابستهایم، هرگز نمیتوانیم آزاد شویم؛ بنابراین، میتوانیم خود را به زنجیر وفاداری بسپاریم.
نوغزالان همه از دیده ی من می گذرندبنشینید درین خانه و نخجیر کنید
هوش مصنوعی: تمام غزالان از دیدگان من عبور میکنند، بیایید در این خانه بمانید و شکار کنید.
جنگویان، چو سلیمم به جفا خو شده استمی کشد شوق مرا، دست به شمشیر کنید
هوش مصنوعی: جنگجویان، من به دلیل ظلم و سختیهایی که بر من رفته، احساس میکنم که شوق و اشتیاقم را میکشد. بیایید با شمشیر به میدان بیاییم.