شمارهٔ ۵۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات عمیق و درونی شاعر درباره عشق و تشنگی عاطفی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که وقتی به تدبیر رهایی از غم و درد فکر می‌کند، به یاد محبوب و چهره‌اش می‌افتد. او می‌گوید که سرچشمه حیوانی (عشق) باید بی‌درد باشد و شخصی مانند خضر (نماد هدایت) باید او را ببیند. همچنین، شاعر از حسد سخن می‌گوید و اینکه کسی که او را از باده‌ی عشق محروم کند، نمی‌تواند رنگ شادی را بر چهره‌اش ببیند. در نهایت، اشاره می‌کند که وقتی از کوی محبوبش می‌رود، به درد و پژمردگی خود آگاه می‌شود و در نهایت تنها زمانی که عشق و امید در دل او زنده شود، می‌تواند به آرامش برسد.
دل به تدبیر رهایی چو به سویم بیندچون گره، بسته ی صد سلسله مویم بیند
هوش مصنوعی: دل برای رهایی به تدبیر مینگرد و وقتی به من نگاه می‌کند، مانند گرهای به هم پیچیده از موهای بسیار میبیند که آزادیاش دشوار است.
صاف سرچشمه ی حیوان، تهی از دردی نیستخضر کو تا می یکدست سبویم بیند
هوش مصنوعی: آب زلال و صاف سرچشمهها هیچگاه خالی از مشکلات و دردها نیست. پس چه کسی می‌تواند مانند خضر، به من کمک کند تا خوشبختی و آرامش را در زندگیام ببینم؟
آنکه منعم کند از باده ی گلگون دایمنتواند ز حسد رنگ به رویم بیند!
هوش مصنوعی: کسی که دائماً مرا از نوشیدن شراب خوشرنگ منع کند، هرگز نمی‌تواند از حسادت رنگی به روی من ببیند!
چون روم از سر کوی تو، به من هرکه رسدگره گریه ی پنهان ز گلویم بیند
هوش مصنوعی: هر زمان که از محلهی تو میگذرم، هر کسی که به من میرسد، گرهی از غم و گریهی پنهان من را در گلوی من حس می‌کند.
خضر آن گه شود از همتم آگه که سلیممرده از تشنه لبی بر لب جویم بیند
هوش مصنوعی: خضر زمانی از تلاش و ارادهی من باخبر می‌شود که فردی سالم و زنده، به خاطر تشنگی، در کنار آبی فیض ببرد.