شمارهٔ ۵۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و احساسات انسانی را توصیف می‌کند. شاعر از تأثیر باده و عشق بر هوش و فکر سخن می‌گوید و به زیبایی محبوب اشاره می‌کند. او از درد و غم حاصل از جدایی صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که صبر در عین جفای دوست نمی‌تواند او را مغرور کند. شاعر به ناله‌های خود در زندگی اشاره کرده و می‌گوید که حتی در برابر نصیحت‌های زاهدان، همیشه به لذت باده و عشق توجه دارد. در نهایت، این شعر نمایانگر تضاد میان عرفان و عشق محسوس است.
از نکهت تو باده ره هوش می زندگل را حدیث روی تو بر گوش می زند
هوش مصنوعی: عطر دلانگیز تو مستی و شادی را به سر میآورد و زیباییات در دل گلها مینشیند و داستان چهرهات را به گوش همه میرساند.
در آه و ناله مصلحت خویش دیده ایماز پختگی ست گر می ما جوش می زند
هوش مصنوعی: ما در عمر خود در حالی که از درد و رنج مینالیم، متوجه شدهایم که گاهی در اوج مشکلات، خردمندی و پختگی بیشتری به دست میآوریم. اگر تن به نوشیدن میدهیم، احساسات و شور و شوق در ما زنده میشود.
مغرور صبر خویش مشو در جفای دوستانگشت، عشق بر لب خاموش می زند
هوش مصنوعی: به خودت مغرور نشو و فکر نکن که صبر تو همیشه کافی است. در برابر بیوفایی دوست، عشق خود را با سکوت نشان میدهی و از درد درونیات چیزی نمیگویی.
چندان که همچو دف ز جهان ناله می کنمسیلی همان مرا به بناگوش می زند
هوش مصنوعی: هر چه که بیشتر از شدت غم و اندوه ناله میکنم، همانطور که صدای دف در گوش است، مشکلات و سختیها نیز به من فشار میآورند و مانند سیلی به من ضربه میزنند.
زاهد چو حرف توبه به من می زند سلیمهر دم سبوی باده به من دوش می زند
هوش مصنوعی: راهب وقتی درباره توبه با من سخن می‌گوید، من هر لحظه ساغر شراب را در دستانم حس میکنم.