شمارهٔ ۵۲۵
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و سستی در توبه و دوری از خوشی‌ها صحبت می‌کند. شاعر به زاهدان و افراد طلبکار اعتراض می‌کند که چرا از عشق و لذت‌های زندگی دوری می‌کنند. او تأکید می‌کند که عشق واقعی می‌تواند انسان را از قفس محدودیت‌ها آزاد کند و به سوی شوق و شادی هدایت کند. همچنین اشاره می‌شود که نباید به عیب‌ها و مشکلات زندگی پرداخت، چرا که هر کس اعمال خوب و بد خود را دارد. در نهایت، شاعر به اهمیت شوق و عشق در زندگی اشاره می‌کند و معتقد است که این احساسات می‌توانند انسان را به سوی خوشی‌های واقعی سوق دهند.
فغان کز دِیْر، زاهد سبحه را بگسسته می‌آردز کوی می‌فروشان توبه را بشکسته می‌آرد
هوش مصنوعی: آوای نالهای از خانهی عبادت به گوش میرسد، در حالی که زاهد با تسبیحش خداحافظی کرده و از خیابان می‌فروشان، توبهی خود را ترک کرده است.
غم‌خانه چرا داری که گر غارتگرت عشق استترا با خانه چون مرغ قفس، در بسته می‌آرد
هوش مصنوعی: چرا در دلت غم و اندوه را جا دادهای، وقتی که عشق به تو حملهور می‌شود؟ عشق تو را همچون پرندهای در قفس، در بند و محبوس میسازد.
برای سود و سودا رو به آتشخانهٔ دل کنکه هرکس مشت خاری می‌برد، گلدسته می‌آرد
هوش مصنوعی: اگر به دنبال منافع و خواستههایت هستی، به قلبت توجه کن و در آنجا جستجو کن. چون هرکس که بیتوجهی کند و فقط به مشکلاتش فکر کند، در نهایت به چیزی مفید و زیبا نخواهد رسید.
روان کن زر برای می، که زر آن سرخ عیار استکه تا رفته، سبو را دست و گردن بسته می‌آرد!
هوش مصنوعی: برای تهیهی شراب، پول قابل توجهی هزینه کن، چرا که این شراب با کیفیت و ارزش است و هنگامی که از بین برود، گلابی به دست میآید که می‌تواند تن و گردن سبو را به زحمت بیندازد!
سپند ای شاخ گل، حسن ترا در کار اگر باشدز آتش شوق ما پیش تواَش برجسته می‌آرد
هوش مصنوعی: ای گل زیبا، اگر زیباییات در دستان شوق ما باشد، مانند آتش درخشان در مقابل تو نمایان می‌شود.
سلیم ایام را در عیب‌پوشی نیست تقصیریبرای هرکه کوتاه است، کفش جسته می‌آرد
هوش مصنوعی: روزگار سلیم در پنهان کردن عیوب افراد، تقصیری ندارد. برای کسی که کوتاه است، به ناچار پایش برهنه میماند و در نتیجه مشکلاتش مشخص می‌شود.