شمارهٔ ۵۲۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عطر زلف معشوقش اشاره می‌کند. غبار خط و زلف او بویی مشابه مشک را ایجاد می‌کند و نسیم کوچه از عطری خوشبو نشأت می‌گیرد. قطرات عرق معطر از زلف او می‌چکد و یادآور شستوشوی مشک است. شاعر به عشق و دلبستگی عمیق خود به معشوق اشاره دارد و می‌گوید که وصال او، علی‌رغم تحمل درد و رنج، جان‌فزاست. در نهایت، عطارها به جستجوی این زیبایی و عطر خوش از زلف او می‌پردازند.
غبار خط نوخیزت ز سوی مشک می‌آیدنسیم کوچهٔ زلفت ز روی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: عطر و بوی خوش موهای تو، به مانند مشک دلربا و جذاب است که از طرف باد در کوچهها پراکنده میشود. غبار و نشانههای زیبایی تو هم به همان شکل از دور به مشام میرسد.
عرق نوعی معطر می‌چکد از حلقهٔ زلفتکه پنداری مگر از شستوشوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: عرق خوشبویی از حلقههای موهای تو به زمین میریزد، گویی که انگار از شستن مشک جاری شده است.
به یاد خط و خال او ز دل بیرون رود هوشمبه محفل در میان چون گفت‌و‌گوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: به خاطر یاد آن شخص با علامتها و زیباییهایش، هوش و حواسم از دل بیرون میرود و در جمع حاضر میشوم، گویی که صحبتهای شیرین و خوشبو مثل مشک در فضا پخش میشود.
به وصل نسیه جان دادن، صلاح سینه‌ریشان استکه از سودای نقدا نقد بوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: فدای وصل میشدن، عشق و آرزوی دلسوختگان است؛ زیرا عطر عشق از معشوق بهصورت واقعی و محسوس به مشام میرسد.
سلیم از هرکجا عطار گلشن بار می‌بنددبه چین زلف او در جست‌و‌جوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: سلیم، که به خوشسلیقگی و زیبایی مشهور است، از هر سو به خاطر زیباییهای دلفریب گلشن عطار میرسد و با دیدن زلفهای چیندار او، در پی عطر خوش مشک میگردد.