شمارهٔ ۵۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به احساس قناعت و رضایت از زندگی در ایران اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این رویکرد کافی است و نیازی به سرزمین‌های دیگر مثل هندوستان ندارد. او به تشبیه مرغ بسمل می‌پردازد و بیان می‌کند که دلش مضطرب است و به موسیقی و هنر عشق می‌ورزد. شوق و مستی در درون او وجود دارد و همه انسان‌ها را فلسفی می‌بیند. او همچنین به تعطیلی و بسته بودن گلستانی اشاره می‌کند که همچون شکوفه‌ای بارور است. در نهایت، از تأثیر روزگار و سخنانش بر زندگی‌اش می‌گوید.
کرده‌ام در گوشهٔ ایران قناعت کار خودبس بود هندوستانم سایهٔ دیوار خود
هوش مصنوعی: در گوشهای از ایران زندگی میکنم و به کم و کاست خود راضی هستم، هندوستان برای من تنها سایهای از دیوار خانهام محسوب میشود.
همچو بال مرغ بسمل مضطرب گردد، اگرافکند موم دلم مطرب به موسیقار خود
هوش مصنوعی: دل من مانند بال مرغی که به دام افتاده، نگران و بیقرار میشود، اگر ساز دلم را به آهنگساز خود بسپارم.
شوق مستی در درون خُم مرا جا داده استهرکه را بینی، فلاطونی بود در کار خود
هوش مصنوعی: عشق و اشتیاق به شوق نوشیدن درون من را پر کرده و هر کسی را که ببینی، شبیه به فیلسوفی است که در اندیشه و کار خود غرق شده است.
گر نسیمی عزم رفتن می‌کند، من همرهمزین گلستان بسته‌ام همچون شکوفه، بار خود
هوش مصنوعی: اگر نسیمی قصد رفتن داشته باشد، من هم همراهم و از این گلستان همچون شکوفه، بار خود را برداشتهام.
این غزل در هند و مطلع را در ایران گفته‌اممنفعل دارد سلیم ایامم از گفتار خود
هوش مصنوعی: من در هند این غزل را سرودهام و مطلع آن را در ایران گفتهام. حالا احساس میکنم که روزها به خاطر حرفهای خودم تحت تأثیر قرار گرفتهام.