شمارهٔ ۵۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و عشق می‌پردازد. او می‌گوید که خنده و شوخی محبوب فرصتی برای غفلت نمی‌دهد و زلف‌های پریشان او هر جا باشند، طبیعی است که کسی به آن‌ها توجه نکند. همچنین، وصل به معشوق به شرایط خاصی وابسته است و باغبان تا زمان مستی نمی‌تواند گلی به کسی بدهد. عشق در جمعیت زیبایی‌های دیگر فایده‌ای ندارد و رزق به خودی خود به افراد می‌رسد، به شرطی که اعتماد و توکل به خدا داشته باشند. شاعر در پایان بیان می‌کند که دنیا و زیبایی‌هایش قابل نمایش نیست و ای کاش این همه گل برای فخر و تجمل به نمایش گذاشته نمی‌شد.
خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهدزلف در بردن دل صرفه به کاکل ندهد
هوش مصنوعی: خندهی شاداب تو اجازه نمی‌دهد که کسی به سادگی از کنار موضوع بگذرد و موهایت به قدری زیبا هستند که دل را به خود جذب می‌کند و نمیتوان به راحتی از آن چشم پوشید.
هر کجا زلف پریشان تو باشد، چه عجبباغبان گر به چمن آب به سنبل ندهد
هوش مصنوعی: هر جا که موی پریشان تو باشد، انتظار چه چیزی است اگر باغبان به گلها آب ندهد؟
وصل خوبان به دو پیمانه ی می موقوف استباغبان تا نشود مست، به کس گل ندهد
هوش مصنوعی: برای اینکه باغبان به کس گل ندهد و خود مست نشود، باید وصل خوبان را به دو پیمانه می محدود کند.
عشق را فایده ای نیست ز جمعیت حسنزر گل، سود پریشانی بلبل ندهد
هوش مصنوعی: عشق هیچ منفعتی از زیبایی و جذابیت گل و زلیخا نمیبرد و بلبل هم از پریشانی و دوری نمی‌تواند بهرهای ببرد.
رزق هرچند که خود می رسد، آن به که کسیپشت چون سایه به دیوار توکل ندهد
هوش مصنوعی: هرچند روزی خود به خود به انسان می‌رسد، اما بهتر است که کسی به امید دیگران و حمایت آن‌ها دست به کار نشود و به خاطر آن‌ها اعتماد نکند.
نیست سامان جهان قابل اظهار سلیمکاشکی این همه گل عرض تجمل ندهد
هوش مصنوعی: جهان به گونهای است که نمیتوان آن را به طور کامل درک یا بیان کرد. ای کاش این همه زیبایی و گلهای زیبا خود را به ریا و نشان دادن برنمیداشتند.