شمارهٔ ۵۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر معشوق از شراب دست بکشد، چهره‌اش به اندازه‌ای زیباست که سبو و باده را به تسلیم وا می‌دارد. او در ادامه به قدرت جذابیت معشوق اشاره می‌کند که حتی به ماه و آفتاب هم نگاه می‌کند و آنها را تحت تاثیر قرار می‌دهد. شعر همچنین به خوشی و شادمانی در میخانه اشاره دارد و می‌گوید که خوب است یارانی مانند حباب داشته باشیم که در خوشی‌ها شرکت کنند. در پایان، شاعر از سلیم می‌خواهد که به سوی خرابات برود، زیرا تحمل عذاب‌های بی‌مورد در حرم لازم نیست. این متن به نوعی دعوت به لذت و شادمانی در زندگی است.
کرشمهٔ تو اگر دست از شراب کشدز باده، دست و دهن را سبو به آب کشد
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو از شراب دست بکشد، باده هم به دستان و لبها طعمی از آب می‌دهد.
تو چون پیاده روی، شاخ گل عنان گیردوگر سوار شوی، ماه نو رکاب کشد
هوش مصنوعی: زمانی که تو پیادهروی، گلبوتهها شکوفه میدهند و اگر سوار بر اسب شوی، ماه نو برایت خدمت می‌کند و در کنارت خواهد بود.
به بزم حسن، رخ او کنایهٔ خوبیبه ماه گوید و بر گوش آفتاب کشد
هوش مصنوعی: در مهمانی زیبایی، چهرهی او نمایانگر نیکویی است و به ماه می‌گوید، همچنین نور خود را به آفتاب میپوشاند.
خوش آن حریف که همچون حباب می دایمبه باده دامن آلوده را به آب کشد
هوش مصنوعی: دوستی خوشحالکننده است که مانند حباب، با نوشیدن شراب، دامن خود را از آلودگیها پاک کند.
سلیم رو به خرابات کن ز راه حرمچه لازم است کسی این همه عذاب کشد
هوش مصنوعی: به سوی مکانهای خوشگذرانی برو و از مسیر مقدس دور شو؛ دیگر چه نیازی است که کسی اینقدر عذاب بکشد؟