شمارهٔ ۵۴۷
هوش مصنوعی: این اشعار درباره عشق و شوق به معشوق است. شاعر از سرشک شوق و زیبایی‌های جهان صحبت می‌کند که به خاطر معشوق در زندگی‌اش ایجاد شده‌اند. دنیا اگر حتی صدای زنده‌گی را به او بدهد، باز هم این عشق است که به او زندگی می‌بخشد. شاعر به لشکر عاشقان اشاره می‌کند که برای دیدار معشوق آمده‌اند و این عشق سوالات و گفتگوهای مهمی را برای او به همراه دارد. همچنین، او از دوستی و مهربانی در می‌فروشی سخن می‌گوید که به او شوق و حال خوش می‌بخشد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که حتی قطره‌ی آبی ساده نیز نمی‌تواند بر غم و مشکلات او غلبه کند، بلکه عشق و شوق به معشوق است که به او حس زندگی می‌دهد.
سرشک شوق تو آبی به جوی ما آوردغبار کوی تو رنگی به روی ما آورد
هوش مصنوعی: اشک شوق تو جوی آبی به زندگی ما بخشید و گرد و غبار کوی تو رنگ و رخساری به چهره ما داد.
جهان سفله اگر داد جرعه ی آبیهمان نفس چو می آن را به روی ما آورد
هوش مصنوعی: اگر این دنیای پست به ما حتی یک قطره آب بدهد، همانند این است که آن نفس گوارا را به روی ما آورده است.
رسید لشکر خط، عاشقان ز جا رفتندجهان ترا به سر گفتگوی ما آورد
هوش مصنوعی: عاشقان در زمان جنگ و درگیری به سر و وضعشان توجهی نکردند و همه چیز را فراموش کردند. آنها فقط بر روی عشق و دغدغههای خود تمرکز کردند و دنیا را به محلی برای گفتگوهای عاشقانه تبدیل کردند.
به می فروش بگویید رحم خوش چیزی ستخمار، رعشه به دست سبوی ما آورد
هوش مصنوعی: به فروشندهی می بگویید که رحم و دلسوزی چیز خوبی است، چون خمار، حالتی است که ما را به لرزه میاندازد و حالتی خاص به وجود میآورد.
سلیم قطره ی آبی نمی توان خوردنچه دست بود که غم بر گلوی ما آورد
هوش مصنوعی: نمیتوان قطرهای آب را به راحتی نوشید، چرا که چه دستی بر گردن ما فشار آورده است که غم و اندوه را احساس کنیم.