شمارهٔ ۵۴۸ - سلیم تهرانی

با عشق، کی مراتب امید شد بلند؟گردید سایه پست، چو خورشید شد بلند

دارد سری به سینه ی مجروح عاشقانهرجا که ناخنی چو مه عید شد بلند

موج شراب، دام تذرو سعادت استاز فیض جام، پایه ی جمشید شد بلند

تعجیل آفت است، که هم بیشتر نماندسرو چمن که دیرتر از بید شد بلند

ایام می دهد به شهان، هرچه می دهددست تو ای گدا به چه امید شد بلند؟

انگشت اگر کسی به لب جام زد سلیمشور و فغان ز تربت جمشید شد بلند