شمارهٔ ۵۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، حالتی از مستی و شوق را توصیف می‌کند. او از احساسات عمیق خود و دلتنگی‌هایی که در عشق دارد، سخن می‌گوید. شب به خاطر عشق و خاطرات عاشقانه، به هیجان و ناز و نوازش می‌گذرد. گرچه روز بعد با واقعیت‌ها روبه‌رو می‌شود، احساسات و یادها در دلش باقی می‌ماند. شاعر به تضاد خواب و بیداری، زندگی و غم، و تنهایی در غریبی اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که در وطن، هیچ چیز بی‌صدای عشق نمی‌گیرد.
چون خم می امشب از مستی دلم در جوش بوددر نوازش کردنم دست سبو بر دوش بود
هوش مصنوعی: امشب به خاطر مستیام، دلم پر از هیجان است و در حال نوازش کردنم، سبویی را بر دوش دارم.
رفت ایامی کز آسایش نصیبی داشتیمصرف داغ عشق شد گر پنبه ای در گوش بود
هوش مصنوعی: روزهایی سپری شد که از آرامش بهرهمند بودیم، اما حالا همه آنچه باقی مانده، درد عشق است. اگر کسی میتوانست بیتوجه باشد، شاید اوضاع متفاوت میبود.
گل بسی شب ها به خوابت دید در آغوش خودصبح چون بیدار شد، خمیازه در آغوش بود
هوش مصنوعی: گلی در خواب، شبها تو را در آغوش خود میبیند و وقتی صبح می‌شود و بیدار می‌شود، متوجه می‌شود که خمیازهاش هنوز در آغوش اوست.
صحبت امشب ندانم در گلستان چون گذشتباغبان در خواب و بلبل مست و گل بیهوش بود
هوش مصنوعی: امشب نمیدانم چه بر سر گلستان آمد؛ چون باغبان خوابش برده و بلبل مست و گل نیز در خواب و بیخبر از حال است.
در غریبی ناله ما سرگشتگان آموختیمدر وطن تا بود سنگ آسیا خاموش بود
هوش مصنوعی: ما در دیار غربت، نالهها و غصههای خود را یاد گرفتیم؛ ولی در وطن، هنگامی که آسودگی و آرامش برقرار بود، هیچ صدایی از ما شنیده نمیشد.
شب که ضبط گریه می کردم به بزم او سلیملخت دل در زیر مژگان، آتش خس پوش بود
هوش مصنوعی: شب وقتی که در حال گریه بودم و به مهمانی او میرفتم، قلبم که حساس و آسیبپذیر بود زیر چشمان او، مانند آتشی زیر پوشش خس (پوشش گیاهی) میسوخت.