شمارهٔ ۵۷۹
هوش مصنوعی: این شعر با استفاده از زبان توصیفی و استعاره‌های زیبا، مرگ و درد و اندوه را به تصویر می‌کشد. شاعر به وضوح از داغ‌های عمیق خود و عواقب ناشی از آن‌ها سخن می‌گوید. گل‌ها و ستاره‌ها به نوعی به زخم‌هایش اشاره می‌کنند و حالت خون آلود هم نشانه‌ای از رنج و ناامیدی است. تصویر ماه و عید نیز به تضاد زیبایی با وضعیت دردناک و خون آلود شاعر افزوده است. در نهایت، این شعر به نمادین‌ترین شکل ممکن، اندوه و سوگواری را به نمایش می‌گذارد.
ای دریده ز تو گل پیرهن خون آلودلاله را داغ تو تعویذ تن خون آلود
هوش مصنوعی: ای گل که پیراهن تو از خون لالهها آغشته شده، داغ تو به مانند یک تعویذ بر تن خونین من نشسته است.
اختران بر فلک از گریه ی من رنگینندهمچو دندان به درون دهن خون آلود
هوش مصنوعی: ستاره‌ها در آسمان به دلیل اندوه من رنگ و لعاب گرفتهاند، مانند دندانی که در دهان خونین است.
ماه عید است که گردیده نمایان ز شفقزخم شمشیر مرا بر بدن خون آلود
هوش مصنوعی: ماه عید دیده میشود و نور آن از افق میتابد، اما زخم شمشیر من بر بدن خونینم همچنان نمایان است.
هر حبابی ز سرشکم به خم طره ی موجسر منصور بود در رسن خون آلود
هوش مصنوعی: هر حبابی که از چشمانم جاری میشود، مانند تاب و تندیهای موج، به کنارههای تاریکی و خونین زندگیام مربوط است.
مگذارید ز دستش که سر جم خورده ستجام را چیست وگرنه دهن خون آلود
هوش مصنوعی: اجازه ندهید که او لیوان سرجمع شده را از دستش بگیرد، زیرا این کار ممکن است به فاجعهای منجر شود که دهن او خونآلود شود.
نفس آغشته به خون خیزدم از سینه سلیمباد رنگین رود از این چمن خون آلود
هوش مصنوعی: با قلبی مملو از درد و اندوه، از سینهای پاک و بیآلایش، برمیخیزم. روزگار به شدت زخمی و پر از غم، مانند درختی سرسبز و خونین، حال من نیز از این وضعیت متاثر است.