شمارهٔ ۵۹۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عاطفی شدید شاعر است. او از درد و رنجی که از بی‌محبتی و جدایی می‌کشد، سخن می‌گوید. شاعر به توصیف احساساتش می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه فقدان عشق و مهربانی، او را مانند دیوانگان آشفته کرده است. همچنین، او به دشواری‌های رفتن به باغ و یادآوری عشق گذشته اشاره می‌کند. در نهایت، او به ناامیدی‌اش از وفاداری و محبت دیگران اشاره می‌کند و از اشک‌ها و دردهایش سخن می‌گوید.
جرعه ای تا می خورد، خون در ایاغم می کندتا دماغی می رساند، بی دماغم می کند
هوش مصنوعی: وقتی جرعهای از شراب مینوشد، به درد و غم من دامن میزند و حالتی غمانگیز به من می‌دهد که بیخبر از آن میشوم.
بس که چون دیوانگان آشفته می بیند مراباغبان با چوب گل بیرون ز باغم می کند
هوش مصنوعی: باغبان که مرا مانند دیوانگان آشفته و پریشان میبیند، با چوب گل به بیرون از باغ میراندم.
قسمت من نیست هرگز مهربانی از کسیچون صبا، پروانه خصمی با چراغم می کند
هوش مصنوعی: هرگز انتظار ندارم که کسی همچون صبا با مهربانی به من رفتار کند. پروانهای که در سرم دقایق سختی را میگذاراند، همچون دشمنی است که با نور چراغم بازی می‌کند.
بی تو هرگه می روم سوی چمن، در پای سروآب از خود رفتنی دارد که داغم می کند
هوش مصنوعی: هر بار که بدون تو به سمت باغ میروم، در پای درخت سرو، آب به شدت حرکت می‌کند و این احساس دلتنگی را در من ایجاد می‌کند که روح و احساسم را به آتش میکشاند.
بلبلم، اما سلیم از بی وفایی های گلاشک خونین در چمن همچشم زاغم می کند
هوش مصنوعی: من بلبل هستم، اما سلیم از بیوفاییهای گل، در چمن اشک خونین میریزد و با چشمانش مانند زاغ، تماشا می‌کند.