شمارهٔ ۶۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و هوای مستی و عشق سخن می‌گوید. او به تمنا و آرزوهای دل‌انگیز اشاره می‌کند و از جاذبه‌ی شراب می‌گوید که چگونه افراد را به خود جذب می‌کند. شاعر با اشاره به ترس از منفور شدن و خوار شدن در جمع، به زیبایی و لذت بی‌نهایت مستی اشاره دارد. او همچنین از درد و غم خود سخن می‌گوید و خواستار آن است که دیگران او را در حال خود رها کنند. در نهایت، شاعر به ناله و فریاد مستانه اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در دل غم و اندوه، زیبایی‌های زندگی نیز وجود دارد.
می‌کشان روی تمنا کی به زمزم می‌نهندجام می‌گیرند و منت بر سر جم می‌نهند
هوش مصنوعی: در این بیت به این موضوع اشاره شده که افرادی به دنبال خواستهها و آرزوهای خود هستند و برای رسیدن به آنچه میخواهند، تلاش میکنند. آنها با اشتیاق از شراب و لذتهای دنیا استفاده میکنند و در این مسیر، به شخصیتهای بزرگ و نامی احترام میگذارند و به آنها ارادت میکنند.
ترک عالم لازم مستی‌ست، میخواران از آنوقت جام می کشیدن چشم بر هم می‌نهند
هوش مصنوعی: برای اینکه از دنیای مادی و معضلات آن رهایی یابیم، لازم است که مانند مستیان از هر چیزی بیتوجهی کنیم و در دنیای خودشون غرق شویم. آنها در چنین حالتی به آرامی چشمانشان را میبندند و از لذتهای زندگی بهره میبرند.
جنس خود را خوار نتوان دید، می‌لرزد سپهردر چمن مستان چو پا بر روی شبنم می‌نهند
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند ارزش خود را کمتر از آنچه هست ببیند. وقتی عطر و زیبایی جوانان در باغ میپیچد، آسمان هم تحت تأثیر قرار میگیرد و به لرزه درمیآید، بهگونهای که وقتی پای خود را بر روی شبنم میگذارند، آن را احساس می‌کند.
کاش بگذارند غمخواران به حال خود مرامی‌شود ناسور، زخمم را چو مرهم می‌نهند
هوش مصنوعی: ای کاش که کسانی که به حال من اهمیت میدهند، بگذارند که خودم با مشکلاتم کنار بیایم. زخمی که دارم، وقتی به آن دست میزنند و مرهمی برایش میگذارند، بدتر میشود.
نالهٔ مستانه خون از سنگ بگشاید سلیمجام می بیهوده از کف اهل ماتم می‌نهند
هوش مصنوعی: نالهٔ شادمانهٔ میپرستان میتواند حتی از سنگ، خون بجوشاند. اما در همین حال، افراد غمگین و داغدار بیدلیل جامهای شراب را از دست میدهند و به اشک و اندوه میافتند.