شمارهٔ ۶۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی عمیق خود به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که خیال محبوبش هرگز از ذهنش بیرون نمی‌رود و دلتنگی و دردهایش همواره در دلش باقی مانده است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که کسانی که از معرفت و حکمت بهره‌مند شده‌اند، در پی زیبایی‌های دنیا نمی‌روند. به طور کلی، شعر پر از احساسات عاشقانه و دلتنگی است و بر دشواری‌های عشق تأکید دارد.
از چشم من خیال تو بیرون نمی‌رودلیلی ز پیش دیدهٔ مجنون نمی‌رود
هوش مصنوعی: تصور تو از ذهنم بیرون نمی‌رود، مانند این است که لیلی از دیدهٔ مجنون دور نمیشود.
از بس دلم به تیر تو الفت گرفته استاز خانهٔ کمان تو بیرون نمی‌رود
هوش مصنوعی: دل من چنان به تیر عشق تو عادت کرده که نمیتواند از خانهٔ کمان تو بیرون بیاید.
در دل هزار درد و لب از ناله بسته‌ایماز زخم ما چو لاله و گل خون نمی‌رود
هوش مصنوعی: ما در دل خود هزاران درد و رنج داریم، اما لبهایمان از ناله و شکایت بسته است. زخمهای ما مانند لاله و گل، خون از خود نمیریزد.
هرکس که جامی از می حکمت کشیده استاز پای خم به پیش فلاطون نمی‌رود
هوش مصنوعی: کسی که از معرفت و حکمت بهره‌مند شده، دیگر به گفتهها و علمهای سطحی دور نمیشود و به دنبال عمق و حقیقت است.
خوش جلوه‌ای به باغ سخن می‌کند سلیمسرو روان چو کلک تو موزون نمی‌رود
هوش مصنوعی: سرو زیبایی در باغ سخن خود را به نمایش میگذارد، اما مانند قلم تو که با آهنگ و لحن خاصی نوشته میشود، چنین زیباییای نمیتواند پیدا کند.