شمارهٔ ۶۱۷
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ جستجوی حقیقت و راهنما در زندگی است. شاعر از معشوق و زیبایی‌هایی که در برابرش قرار دارند صحبت می‌کند و بیان می‌دارد که هیچ کس نمی‌تواند به او راهی را که باید بپیماید، نشان دهد. او به عمق رازهای زندگی و حکمت‌های عارفان اشاره دارد و این که در جستجوی حقیقت، باید از دیگران یاری جست. شاعر همچنین به تنهایی و آوارگی که در زندگی‌اش حس می‌کند، می‌پردازد و از نبود راهنمایی در این مسیر ابراز ناامیدی می‌کند. در نهایت، او خواستار گشایش و یافتن راه صحیح در زندگی‌اش است.
هر طرف جلوه کند، روی به ما بنمایدنتواند به کسی شمع قفا بنماید
هوش مصنوعی: هر جا که زیبایی و جلوهای باشد، نمی‌تواند به کسی پشت کند و به ما روی نماید.
شمع بتخانه به منعم سر خود جنباندچون ره کعبه به من قبله نما بنماید
هوش مصنوعی: شمعی که در بتخانه است، به خاطر خوشحالی و شوق، سر خود را تکان میدهد، چون وقتی که به کعبه میرسیم، نشانه قبله به من نشان میدهد.
رازهای فلک از سینه ی عارف پیداستهمچو دریا که درو مرغ هوا بنماید
هوش مصنوعی: رازهای آسمان از دل عارفان آشکار میشود، مانند دریا که پرندهای بر فراز آن نمایان است.
چوب خواهد، مدد از هرکه کسی می جویدرهنما چون طلبم، خضر عصا بنماید
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال کمک و راهنمایی باشد، به طور طبیعی فرشته نجاتی را پیدا خواهد کرد. مانند زمانی که من چیزی را جستجو میکنم و انتظار دارم که کسی مانند خضر با عصایش به من کمک کند.
سوی گلخن چو روم، شعله ز روی تعظیمخیزد از مسند خاکستر و جا بنماید
هوش مصنوعی: وقتی به سمت گلخن میروم، شعلهای از روی احترام از خاکستر بلند میشود و خود را نشان میدهد.
کامی از عمر سبکرو نپذیرد صورتعکس در آب روان، روی کجا بنماید؟
هوش مصنوعی: کسی که از عمرش بهرهای نداشته باشد، مانند عکسی است که در آب جاری منعکس شده و نمی‌تواند جایی را نشان دهد.
خبر از گرمی این بادیه هرکس پرسدخضر افتد به قفا و کف پا بنماید
هوش مصنوعی: اگر کسی از گرمای این بیابان بپرسد، خضر به عقب برمیگردد و پاهایش را نشان میدهد.
ما و آوارگی ای دل، که خدا می خواهدوسعت مملکت خویش به ما بنماید!
هوش مصنوعی: ما در حال آوارهگی هستیم، و چه خوشحالیم که خدا میخواهد سرزمین وسیع خود را به ما نشان دهد!
شحنه ای نیست درین بادیه افسوس سلیمکه ره گم شده را راهنما بنماید
هوش مصنوعی: در این بیابان، هیچ شخصی وجود ندارد که بتواند سلیم را که راهش را گم کرده است، راهنمایی کند و بر او افسوس میخورد.