شمارهٔ ۶۱۸
هوش مصنوعی: شعر درباره درد و غم ناشی از جدایی و آرزو برای هم نشین بودن است. گوینده از احساساتش می‌گوید و آرزو می‌کند که کسی او را از این وضعیت نجات دهد. او به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که برای رسیدن به خوشحالی باید رنج‌ها را تحمل کند. همچنین نشان‌دهنده‌ی شباهت میان انسان‌ها و ارتباطات عاطفی‌شان است و ارتباط عمیق‌تری را در میان جدایی‌ها و دشواری‌ها یادآور می‌شود.
هم‌نشین از گریهٔ من کاشکی دامان کشدخویش را بر گوشه‌ای چون موج ازین طوفان کشد
هوش مصنوعی: کاش آن یار هم‌نشین برای تسلی من، لباسش را بر گوشه‌ای بیندازد و از این هیاهوی گریه و اندوه دور شود، همچون موجی که از طوفان فاصله میگیرد.
از سموم آه، این ویرانه از بس گرم شداشک خود را از دلم در سایهٔ مژگان کشد
هوش مصنوعی: از شدت دلتنگی و درد، این ویرانه به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و اشکهای من از دلتنگی در زیر سایهٔ مژگانم جاری می‌شود.
سر اگر بر من گران باشد، ز سر وا می‌کنمدرد دندان هرکه نتواند کشد، دندان کشد
هوش مصنوعی: اگر بار سنگینی بر سرم باشد، از آن رها میشوم. هر کسی که نتواند تحمل درد دندان را داشته باشد، باید به دندانپزشک مراجعه کند.
کی ز حسن سبز در ایران توان شد کامیابهرکه را طاووس باید، رنج هِندُستان کشد
هوش مصنوعی: در ایران، کسی که بخواهد به زیباییهای سبز دست یابد، باید سختیها و مشقات را تحمل کند. هر کسی که طاووس میخواهد، باید زحمتهای هند را بکشد.
مشکل است از هم جدایی هم‌نشینان را سلیمز استخوان من به آن ترکش مگر پیکان کشد
هوش مصنوعی: جدایی از دوستان هم‌نشین سخت و دشوار است، مگر اینکه آن تیر ترکش، سلیم را از وجود من جدا کند.