شمارهٔ ۶۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بی‌پروایی و غفلت انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که تقدیر به این غفلت می‌خندد، مانند شیری که از کمین بر شوخی شکارچیان می‌خندد. جوانان از ناتوانی‌های پیران بی‌خبرند و در نتیجه خود را در دنیای خطرناک قرار می‌دهند. تبسم و خنده، هر چند تاخیر داشته باشد، جان‌بخش جهانی است. زمانه بر مظلومان ظلم می‌کند و این حقیقت به معنای واقعی برای اهل نظر آزاردهنده است. در نهایت، شاعر به آرامش سلیمان اشاره می‌کند که بر فرش راحت تکیه کرده و این تصویری از خوشبختی و آسایش است که به آن می‌خندد.
به بی‌پروایی ما غافلان، تقدیر می‌خنددچو شیری کز کمین بر شوخی نخجیر می‌خندد
هوش مصنوعی: تقدیر به بیاحتیاطی ما که غافلیم می‌خندد، مانند شیر که از کمین نشسته و بر شوخی شکار خنده میزند.
جوانان ناتوانی‌های پیران را چه می‌دانندکمان دارد ز سستی پیچ و تاب و تیر می‌خندد
هوش مصنوعی: جوانان از ناتوانیها و مشکلات پیری آگاه نیستند، مانند اینکه کمان به خاطر سستیاش خم شده و تیر از آن می‌خندد.
تبسم چون کند آغاز، جان بخشد جهانی راز تمکین گرچه همچون صبح محشر دیر می‌خندد
هوش مصنوعی: وقتی تبسم شروع میشود، زندگی را به همهجا میبخشد و هرچند که ممکن است دیرتر از بامداد قیامت بخندد، اما اثر آن هنوز هم محسوس است.
زمانه کین مظلومان ز ظالم می‌کشد آخربه پیش اهل معنی، زخم بر شمشیر می‌خندد
هوش مصنوعی: زمان، به ظلمی که بر مظلومان میرود، می‌خندد و در برابر کسانی که به معنای واقعی آگاه هستند، زخمها را بر شمشیر به تمسخر میگیرد.
سلیما آنچنان بر فرش راحت تکیه‌ای داردکه بر دیبای بستر، غنچهٔ تصویر می‌خندد
هوش مصنوعی: سلیما به قدری با آرامش و راحتی بر روی فرش نشسته است که گلهای زیبای تصویر بر بستر دیبا به او تبریک میگویند.