شمارهٔ ۶۳۸ - سلیم تهرانی

به عشق، کار جز از دست من نمی آیدبیار تیشه که از کوهکن نمی آید

فغان که هرکه قدم در حریم عشق نهادچو شمع زنده برون ز انجمن نمی آید

چو طفل، گریه ی ما شرح درد پنهان استسخن مپرس که از ما سخن نمی آید

بیا و بلبل و گل را ز خویش ممنون کنبهار بی تو به سوی چمن نمی آید

ازان چو طفل بر احوال خویش می گریمکه ریشخند بزرگان ز من نمی آید

بیان لذت لب تشنگی سلیم از شوقنمی کنیم، که آب از دهن نمی آید