شمارهٔ ۶۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به عشق و زیبایی می‌پردازد و بیان می‌کند که دل در برابر زیبایی محبوب بیهوش می‌شود. او از تأثیر نگاه محبوب بر دل و روح انسان سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که هر گاه زیبایی پنهان شود، اشتیاق و آتش عشق هم همچنان باقی می‌ماند. شاعر از افکار و احساسات خود نسبت به محبوب بی‌وفا سخن می‌گوید و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زیبایی و عشق، انسان را در خود غرق کرده و فراموشی و گسستگی را به همراه دارد.
دل در سواد زلف تو بیهوش می شوددر شب چراغ آینه خاموش می شود
هوش مصنوعی: دل به خاطر زیبایی و جذابیت موهای تو از حال میرود و در شب، نور آینه هم کمتاب و خاموش میگردد.
دل با خیال او چو هم آغوش می شودیک گل نچیده است که بیهوش می شود
هوش مصنوعی: دل آدمی وقتی به یاد او میافتد، مانند یک گل وحشی و نچیده سرمست و غرق در احساسات می‌شود.
آن را که همچو آینه افتد برو نظرهرکس که دیده است، فراموش می شود
هوش مصنوعی: کسی که مانند آینه صاف و روشن است، بر دیگران تأثیر میگذارد و هر کسی که او را دیده فراموشش نمیکند.
چون پرتو جمال تو پنهان کند کسی؟آن آتش گل است که خس پوش می شود
هوش مصنوعی: اگر کسی زیبایی تو را پنهان کند، مانند آتش زبانهدار است که گل را میپوشاند و مخفی میسازد.
دارم هزار حرف به آن بی وفا، ولیدر وقت عرض حال، فراموش می شود
هوش مصنوعی: دارم هزاران حرف برای گفتن به آن بی‌وفا، اما وقتی که وقت ابراز احساس است، همه چیز فراموش می‌شود.
از گفتگوی مرغ چمن ذوق می بردهرکس چو شاخ گل، همه تن گوش می شود
هوش مصنوعی: هر کسی از سخن گفتن پرندهای در باغ لذت میبرد و مانند شاخه گل، تمام وجودش شنونده می‌شود.
روشندلان به هند ندارند رونقیدر شب چراغ آینه خاموش می شود
هوش مصنوعی: روشندلان در هند که همیشه در جستجوی روشنی و حقیقت هستند، در شبهای تار، رونق و نشاطی ندارند. وقتی چراغها خاموش میشوند، آینهها نیز از درخشش و روشنی خود محروم میشوند.
کار کسی سلیم که افتد به شاهدانآیینه وار زود نمدپوش می شود
هوش مصنوعی: اگر کسی به درستی و با صداقت عمل کند، هنگام مواجهه با دیگران مانند یک آینه، حقیقت خودش را نشان میدهد و زودتر از آنچه که فکر می‌کند، نقاب میزند و از خود واقعیاش پنهان می‌شود.