شمارهٔ ۶۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف وضعیت و حال انسان‌ها و تضاد بین خوب و بد می‌پردازد. شاعر از شیخی یاد می‌کند که در کنار گوری با دستمال سفیدی قرار دارد. او به تفاوت‌های ظاهری اشاره می‌کند، مانند موهای سر که از زیر لباس پیداست و رنگ سیاه آن بر رنگ سفید نور می‌زند. همچنین به حالاتی اشاره می‌کند که در زندگیِ مردم، نیکی و بدی نزدیک به هم هستند. در نهایت، شاعر به مملکت هند و وضعیت مغولان اشاره می‌کند که در حال تحقیر و درماندگی هستند و بر سر خود خاک سیاه می‌ریزند. موضوع کلی شعر به تأمل در زندگی و تضادهای آن مربوط می‌شود.
ماند ای شیخ، که مانی به ابابیل سفیدهمچو گنبد به سر گور تو مندیل سفید
هوش مصنوعی: ای شیخ، تو مانند پرندههای ابابیل که بر فراز گنبد پرواز میکنند، در یادها باقی خواهی ماند، و بر سر قبر تو نیز دستمال سفیدی قرار خواهد گرفت.
هر سر موی تو پیداست ز زیر جامهچون سیاهی سرتر بود ز قندیل سفید
هوش مصنوعی: هر رشته موی تو که از زیر لباس بیرون زده، چون سیاهی بیشتر از نور روشن یک چراغ به چشم میآید.
محک حال بد و نیک جهان نزدیک استمی نماید ز ره دور سیه، میل سفید
هوش مصنوعی: وضعیت خوب و بد دنیا به زودی مشخص خواهد شد. از دور، رنگ سیاه به روشنی سفیدی تغییر شکل میدهد.
بس که در مملکت هند، مغول خوار شده ستمی کند خاک سیه بر سر خود فیل سفید
هوش مصنوعی: به قدری در کشور هند، مغولها به ذلت و خواری افتادهاند که فیل سفید، به نشانهی شکوه و عظمت، به نشانهی اندوه و تحقیر، خاک سیاه بر سر خود میریزد.