شمارهٔ ۶۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و آرزوهای شاعر می‌پردازد. مرغ دل شاعر تمایل به پرواز دارد و در حس پرشور و شوق خود، صدایی شبیه جرس از دل او بلند می‌شود. او به ارتباط میان بدن و روح اشاره می‌کند و از ناتوانی‌اش در پرواز یاد می‌کند. در انتها، از آرزوی درمان درد دوری از خراسان و سفر به شیراز سخن می‌گوید. در کل، شاعر ابراز longing و حسرت به سفر و آزادی را می‌کند.
دهد مرغ دلم را عزم پروازدرای ناقه همچون زنگ شهباز
هوش مصنوعی: پرندگان دل من را به پرواز وا میدارد، مانند اینکه شتر مرغی باشد که زنگی به گردن شهباز دارد.
دلم وقت تپیدن های شوقتدهد همچون جرس از سینه آواز
هوش مصنوعی: دل من در زمانهای شوق و عشق، مانند زنگی که صدا میدهد، درونم طنین انداز می‌شود.
مجو ناسازی از ما، زان که باشدتن چون موی ما ابریشم ساز
هوش مصنوعی: تلاش نکن که ما با هم سازگار نباشیم، زیرا وجود ما مانند موهای ابریشمی است که به هم پیوند خوردهاند.
کند مرغ دلم از ناتوانیبه بال دیگران چون تیر پرواز
هوش مصنوعی: مرغ دل من که ضعیف و ناتوان است، مثل تیر پرواز دیگران برمیخیزد.
مگر بر داغ دوری خراساننهم مرهم سلیم از سیر شیراز
هوش مصنوعی: آیا میتوانم بر زخم جدایی از خراسان، دارویی بزنم که نشانهای از سفر به شیراز باشد؟