شمارهٔ ۷۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از درد و جنون درونی خود سخن می‌گوید که مانند آتش در تمامی وجودش نفوذ کرده است. او از عشق حرف نمی‌زند، بلکه از حالتی ویرانگر و سوزان خبر می‌دهد که احساسش را تحت تأثیر قرار داده است. گوینده به احساس بی‌قراری و اشک و آه خود اشاره می‌کند و تمثیل‌هایی از آتش و حرارت به کار می‌برد تا شدت احساساتش را منتقل کند. همچنین، از شوق و تمنای عاطفی خود سخن می‌گوید که او را در مسیر دشواری قرار داده است.
درون کاسه ی سر دارم از جنون آتشدویده در همه اعضا مرا چو خون آتش
هوش مصنوعی: در ذهنم آتش جنون شعلهور شده و این آتش تمام وجودم را مانند خون در بدنم فراگرفته است.
نه عشق بود که شد ز آسمان حواله به منکه ریخت بر سرم این طشت سرنگون آتش
هوش مصنوعی: عشق نبود که از آسمان به من نازل شد، بلکه این عذاب و درد بود که همچون یک طشت آتشین بر سرم ریخت.
ز اشک و آه خراب است حال من که مرابرون خانه بود آب و اندرون آتش
هوش مصنوعی: حال من به شدت خراب است؛ از یک طرف اشک و آه دارم و از طرف دیگر درونم آتش میزند. در خارج از خانه، آب وجود دارد ولی درون من وضعیتی کاملاً متفاوت است.
نهاد نامه ی شوقم چو در بغل قاصدچو شمع کرد سر از جیب او برون آتش
هوش مصنوعی: شوق و علاقهام را مانند نامهای در دستان قاصد گذاشتم، وقتی که شعلهور شد، مانند شمعی از جیب او بیرون رفت و آتش گرفت.
ز بس که گرم سراغم سلیم در ره شوقبه روی خار دوم پابرهنه چون آتش
هوش مصنوعی: به خاطر شدت علاقهام و پیگیری سلیم، بدون هیچ گونه پوششی بر روی خارها قدم میزنم، مثل شعله آتش.