شمارهٔ ۷۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، احساساتی عمیق از درد و غم را بیان می‌کند. او با تصویرسازی‌های زیبایی از اشک‌هایش یاد می‌کند که مانند دریاست و نمی‌تواند آن را پنهان کند. وطن را به Jewels تشبیه می‌کند و خانه‌ای را که همیشه بر دوش دارد، به نمادی از بی‌خانمانی و جستجوی آرامش تبدیل می‌کند. همچنین به مفهوم سلطنت و تفاخر اشاره دارد که در حقیقت، در زیر فشارهای زندگی محو می‌شود. در نهایت، اشاره می‌کند که صدای خاموشی و سکوت، به مانند یک شمعی است که هیچ‌گاه نمی‌تواند خاموش شود.
ز مژگان آب چشمم می زند جوشکه دریا را نشاید کرد خس پوش
هوش مصنوعی: اشک من آنقدر زیاد است که دریا را هم تحت تأثیر قرار میدهد و نمیتوانم آن را در پوشش غم پنهان کنم.
درین دریا بود از سیلی موجچو نیلوفر صدف نیلی بناگوش
هوش مصنوعی: در این دریا، مانند نیلوفری که در دل صدفی آبی قرار دارد، هر لحظه از تب و تاب موجها به وجود میآید.
وطن در گوشه ای گیرم نگین وارچو خاتم چند باشم خانه بر دوش؟
هوش مصنوعی: من در جایی به عنوان میزی خواهم نشسته، مانند نگین در خاتم، اما چند بار باید زندگی را در این حالت بگذرانم؟
سر ما تاج شاهی را به معنیبود همچون چراغ زیر سرپوش
هوش مصنوعی: ما به طور با شکوه و با ارزش، مانند چراغی که زیر سرپوش نهان است، صاحب مقام و عظمت هستیم.
به بزمی لب سلیم از حرف بسته ستکه نتوان شمع او را کرد خاموش
هوش مصنوعی: در یک مهمانی، حرفی از شخصی با فطرت نیک به میان آمده که مانند شمعی روشن و پرنور است و نمیتوان آن را خاموش کرد.