شمارهٔ ۷۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و شادابی طبیعت و عشق می‌پردازد. او با تصاویری از سرو و گل، حال و هوای جشن و شادی را توصیف می‌کند. وجود عشق در زندگی او همچون رقصی است که باعث شور و شوق و جنون می‌شود. او همچنین به یاد بهار و زیبایی‌هایش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و احساسات عمیقش باعث به هم ریختن وجودش شده است. در نهایت، سرو که نماد محبت و زیبایی است، به باغی دور می‌رود و یادآور جذابیت و زیبایی‌هایی است که در زندگی وجود دارد.
سرو شد باز با صبا رقاصبرگ گل گشت در هوا رقاص
هوش مصنوعی: سرو دوباره با نسیم آمد و برگ گل را در هوا به رقص درآورد.
سیل نالان و کف زنان از شوقکوه چون سنگ آسیا رقاص
هوش مصنوعی: سیل با ناله و شادی از شوق کوه میرقصد، مانند سنگی که در آسیاب میچرخد.
شده در کلبه ام ز یاد بهارهر طرف موج بوریا رقاص
هوش مصنوعی: در کلبهی من به یاد بهار، هر سو موجهای بوریا به رقص درآمدهاند.
گشت چون دود شمع بر سر مناز جنون سایه ی هما رقاص
هوش مصنوعی: وقتی که دیوانگی بر من چیره شد، انگار مثل دود شمع در هوا در حال رقصیدن بود.
بس که عشقم به شورش آورده ستسر جدا گشت و تن جدا رقاص
هوش مصنوعی: عشق من آنقدر پرشور و هیجان شده است که سر و تنم از هم جدا شدهاند و انگار در حال رقص هستند.
سر هرکس به عشق می جنبدنشود با اصول پا رقاص
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر عشق دچار شور و هیجان شود، نمیتواند به طور اصولی و طبق قاعده رفتار کند.
سرو من می‌رود به باغ، سلیمسایه چون کاکل از قفا رقاص
هوش مصنوعی: سرو من به باغ می‌رود و سایهاش مانند کاکل از پشت سرش به آرامی حرکت می‌کند.