شمارهٔ ۷۲۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و پیچیده شاعر درباره عشق و جنون است. شاعر اعتراف می‌کند که هر کسی به اندازه‌ی خود از رحمت خدا بهره‌مند می‌شود و حتی ابلیس نیز در قیامت حظی خواهد داشت. او به دیوانگی خود در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون جنون نمی‌توان به حقیقت عشق دست یافت. همچنین، او از همنشینش می‌خواهد که نصیحت نکند، زیرا به آن نیازی ندارد. چشم او به برکت قناعت و زندگی ساده خیره است و در نهایت بیان می‌کند که در جهان ما، نه عقل و نه جنون نمی‌تواند به راحتی حقیقت را نشان دهد. شاعر در عشق خود، از ملامت‌ها و چالش‌ها بی‌توجه است و به دنبال مصلحت خود در جنون عشق است.
به قدر جرم برد هرکسی ز رحمت حظز لطف حق کند ابلیس در قیامت حظ
هوش مصنوعی: هر فرد به اندازهای که در زندگی خود گناه کرده، از رحمت خدا بهره‌مند خواهد شد. در روز قیامت، حتی ابلیس نیز سهمی از این لطف الهی خواهد داشت.
بر آن سرم که به دیوانگی زنم خود راکه بی جنون نتوان کرد از محبت حظ
هوش مصنوعی: من تصمیم دارم به شدت و دیوانهوار به عشق ورزیدن ادامه دهم، زیرا بدون جنون و شیدایی نمی‌توان از محبت بهره‌مند شد.
برای پرسشم ای همنشین چو آمده ایببند لب که ندارم من از نصیحت حظ
هوش مصنوعی: ای همصحبت، وقتی که آمدهای، بهتر است سکوت کنی چون من از نصیحت و توصیه چیزی به دست نمیآورم.
بر استخوان هلال است چشم من دایمز بس که همچو هما دارم از قناعت حظ
هوش مصنوعی: چشم من همیشه به نشانه و علامت بر روی استخوان هلال است و به خاطر قناعتی که دارم، مانند پرندهای خاص به نام هما، بهرهای از آن میبرم.
نه از جنون و نه از عقل، در جهان ما رانشد چو آینه حاصل به هیچ صورت حظ
هوش مصنوعی: نه به خاطر دیوانگی و نه به خاطر عقل، در این دنیا ما نتوانستیم به مانند آینه به هیچ شکلی بهرهای ببریم.
سلیم مصلحت خویش در جنون دیدمبه کوی عشق ز بس دارم از ملامت حظ
هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم که در حالت جنون و عشق، به دنبال مصلحت خود باشم، چرا که از سرزنش دیگران لذت زیادی میبرم.