شمارهٔ ۷۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر صبح زود به باغ می‌رود و با نسیم ملایمی که مانند بوی گل است، حس شادی و سرزندگی را تجربه می‌کند. او از لطافت دل خود سخن می‌گوید و تأکید دارد که صدای دلش را باید بشنود، نه صدای دیگری. شاعر در مسیر عشق، به دنبال زیبایی‌ها و محبت‌ها، از خود نیز فراتر می‌رود. او اشاره دارد که در دنیای فقر و سختی، نشانی از خود ندارد و مانند غباری در آغوش زندگی ساده می‌شود. در پایان، با صبر و آرامش، عشق را پذیرفته و با چراغی در دست، به دنبال زیبایی و محبت می‌رود.
دمید صبح و به باغ از پی هوا رفتمنسیم آمد و چون بوی گل ز جا رفتم
هوش مصنوعی: صبح سرزد و من به دنبال هوای تازه به باغ رفتم. نسیم وزیدن گرفت و بوی گل مرا از جایی که بودم، به خود کشید.
تپیدن دل خود گوش کن، نه بانگ دراکه من به راه محبت به این صدا رفتم
هوش مصنوعی: به صدا و احساسات درونی خود توجه کن و به حرفهای دیگران اهمیت نده. من به خاطر عشق و محبت به این مسیر آمدهام.
نداشت سایه ی طرف کلاه خوبان راهزار مرحله بیش از پی هما رفتم
هوش مصنوعی: سایهی خوبان بر سرم نبود و به همین دلیل، هزار قدم بیشتر از آنچه که در پی پرندهی هما رفتم، برای رسیدن به او طی کردم.
نشان من نتوان یافتن به گوشه ی فقرکه چون غبار در آغوش بوریا رفتم
هوش مصنوعی: نمیتوان نشانی از من را در گوشههای فقر پیدا کرد، چون مثل غباری هستم که در آغوش یک سفره ساده پنهان شدهام.
قبول عشق نمودم به صبر خویش سلیمبه کف گرفته چراغ از پی صبا رفتم
هوش مصنوعی: من عشق را پذیرفتم و با صبر و آرامش به راه افتادم و چراغی را در دست گرفتم تا در پی نسیم صبحگاهی بروم.