شمارهٔ ۷۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و رنج‌های درونی خود سخن می‌گوید. او به تشنگی و longing خود برای عشق و وصال اشاره می‌کند. با مقایسه خود به غواصی که در جستجوی گوهر است، نشان می‌دهد که در پی رسیدن به چیزی ارزشمند است. احساس سرخوردگی و ناکامی در زندگی و رابطه با برادر نیز در شعر به تصویر کشیده شده است. شاعر در عین حال از قدر و ارزش کلام خود نیز دفاع می‌کند و به نوعی از عذاب‌های درونی و ناامیدی صحبت می‌کند. در پایان، او به عواقب حرمت و نگرانی‌های خود اشاره کرده و می‌گوید که ممکن است این احساسات او را به اوضاع دشواری بکشانند.
چون تنک‌ظرفان کجا من می ز ساغر می‌کشمهمچو غواص گهرجو، شیشه بر سر می‌کشم
هوش مصنوعی: فردی که ظرفیت و تحمل کمتری دارد، نمیتواند مانند غواصی که به دنبال مروارید است، از شراب بنوشد و شیشهای را بر سر خود بگذارد.
از کفم سررشتهٔ پرواز بیرون رفته استگر گشایم بال را، خمیازه بر پر می‌کشم
هوش مصنوعی: از دستم کنترل پرواز خارج شده است و اگر بالهایم را بگشایم، فقط خمیازهای بر روی پرهایم ایجاد می‌شود.
هردم از یاد لبش خود را تسلی می‌دهمخامهٔ لب‌تشنگانم، نقش کوثر می‌کشم
هوش مصنوعی: هر لحظه از یاد لب او، برای خودم تسلی و آرامش میآورم و با قلمی که در دست دارم، تصویر بهشتی را می‌کشم که یادآور آن لبهاست.
سرگذشت خویش را یوسف فرامش می‌کندگر بگویم من چه از دست برادر می‌کشم
هوش مصنوعی: یوسف، داستان خودش را فراموش می‌کند اگر بگویم که از برادرانم چه درد و رنجی تحمل میکنم.
من چنین خوار و کلام من عزیز روزگاربحرم و حسرت برای آب کوثر می‌کشم
هوش مصنوعی: من در این دنیا بسیار خوار و حقیر شدهام، اما سخنانم برای مردم ارزشمند و عزیز است؛ هر زمان که به حرم میروم، حسرت آب کوثر را در دل دارم.
سوخت از یک آه گرم من سلیم امشب فلککار مشکل می‌شود گر آه دیگر می‌کشم
هوش مصنوعی: امشب، آسمان از یک آه داغ من سوخت و اگر دوباره آه بکشم، کارش سختتر خواهد شد.