شمارهٔ ۷۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به تفکر و جست‌وجو درباره عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از لاله و گل به عنوان نمادهای عشق و زیبایی یاد می‌کند و به دنبال راهی برای درمان دل‌تنگی‌اش است. او به باده (شراب) اشاره می‌کند که می‌تواند در بهبود حال او مؤثر باشد و همچنین بر روی روابط انسانی و نیاز به دوست و محبت تأکید می‌کند. همچنین، شاعر نسبت به ارزش شعر و هنر تردید دارد و فکر می‌کند که چرا باید چیز بی‌اهمیتی را رواج دهند. به طور کلی، این شعر به بررسی احساسات و نیازهای انسانی در زمینه عشق و هنر می‌پردازد.
سر از کجاست که چون لاله فکر تاج کنیمدماغ کو که به بوی گلش علاج کنیم
هوش مصنوعی: سر از کجاست که به خاطر زیبایی آن، همچون لالهها به فکر تزیین خود بیفتیم؟ کجایاین دماغ که بتوانیم با بوی گلش درمانی بیابیم؟
به دفع سرکشی آتش، آب می بایدکجاست باده که اصلاح این مزاج کنیم
هوش مصنوعی: برای خاموش کردن آتش شور و هیجان، به آب نیاز داریم. حالا لعاب و شربت کجا هست تا حال و هوای این روح و مزاج را بهبود ببخشیم؟
کریم را نظری با گدای خاموش استبه پیش دوست چه اظهار احتیاج کنیم
هوش مصنوعی: کریم چون به گدای بیصدا نگاه می‌کند، ما چه نیازی داریم به بیان خواستهمان در پیش دوست؟
نهیم تهمت خندیدنش درین مجلسفواق شیشه ی می را چنین علاج کنیم
هوش مصنوعی: ما در این جلسه به خندیدن او اتهام میزنیم و اینطور میخواهیم مشکلات را حل کنیم: مثل شفا دادن شیشه شکستناپذیر می.
سلیم فکر دگر کن که شعر بی قدر استچه لازم است که این کار بی رواج کنیم؟
هوش مصنوعی: فکری جدید و آزاد داشته باش، چرا که شعر بدون ارزش و اعتبار است. لازم نیست که ما این کار را ادامه دهیم و رایج کنیم.