شمارهٔ ۷۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات و تجربیات خود می‌پردازد. او به تعلق خود به گروهی خاص اشاره می‌کند و می‌گوید که محبت و ارتباط با عزیزانش را در دل دارد. او برگزاری محفل‌ها و شادی‌های ظاهری را بی‌فایده می‌داند و بر این باور است که خانه‌اش باید مانند آینه‌ای از خود او باشد. همچنین اشاره به گم شدن گوهر و دانشی همچون خاتم جمشید دارد و از وابستگی‌اش به آن خبر می‌دهد. در نهایت، شاعر بر اهمیت ذوق و سلیقه‌اش در غزل‌سرایی تأکید می‌کند و به ناکافی بودن برخی از رقبای خود در این زمینه اشاره دارد.
خویش را بر محرمان آن بت چین بسته‌ایمبلبلیم و بال بر دامان گلچین بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما به خاطر محبت و ارتباط خود با دوستان نزدیک، دلمان را خوش کردهایم و احساس ما مانند پرندهای است که بر گلی نشسته و بالهایش را باز کرده است.
محفل روشندلان را با چراغان کار نیستخانه را از خویش چون آیینه آیین بسته‌ایم
هوش مصنوعی: محل نشستن روشنفکران نیازی به چراغ و نور ندارد، چرا که ما خانهمان را مانند آینه با درون خودمان تزئین کردهایم.
خاتم جمشید کز دست جهان گم گشته بودما گدایان بند از او بر کاسه چوبین بسته‌ایم
هوش مصنوعی: خاتم جمشید که در دنیای هستی گم شده، ما گدایان در حال حاضر از آن یاد میکنیم و به خاطر آن، کاسهای چوبی را به دست گرفتهایم.
پای نتوانیم ازین وحدت‌سرا بیرون نهادما حنا بر پای خود در خانهٔ زین بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم از این مکان پر از وحدت خارج شویم. ما پای خود را چون حنا بسته‌ایم و در خانهای از زیبایی حضور داریم.
مطلب ما زین غزل‌گویی‌ست ذوق خود سلیمورنه زین ناقص‌حریفان، چشم تحسین بسته‌ایم
هوش مصنوعی: موضوع صحبت ما در این غزلگویی، ذوق و سلیقه خود ماست. در غیر این صورت، به خاطر نواقص و کمبودهای رقبایمان، نمیتوانیم به آنها نگاه تحسینآمیز داشته باشیم.