شمارهٔ ۷۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و شوقی که نسبت به معشوق دارد، می‌پردازد. او به غم و سوختن از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که همه ما تحت تاثیر یک آواز و عشق هستیم. شاعر از بی‌مهری معشوق گله نمی‌کند، زیرا خود را همچون کبوتر باز توصیف می‌کند که پرواز را در پی عشق می‌جوید. در پایان، او از رازهایی که در دل دارد سخن می‌گوید و از ارتباط عمیق خود با عواطف و اسرار عشق پرده برمی‌دارد.
در سخن سنجی هرکس بتر از غمازیموای بر ما که درین بزم سخن پردازیم
هوش مصنوعی: در بحث و گفتوگو، هیچکس بدتر از ما نیست، وای بر ما که در این جمع به صحبت و سخنوری میپردازیم.
سفر اول شوق است به کویت ما راصید ما زود توان کرد که نوپروازیم
هوش مصنوعی: در سفر اول، شوق و اشتیاقی به دیدن تو داریم. ما به سرعت میتوانیم به دام تو بیفتیم، چرا که روحیهای تازه و پرانرژی داریم.
کیست کز مطرب این بزم در آتش ننشستما همه سوخته ی شعله ی یک آوازیم
هوش مصنوعی: کیست که در این مجالس پرشور و موسیقی از شوق نرقصید؟ ما همه در آتش عشق و جذبه ی یک آواز سوختهایم.
حیف باشد که ز بی مهری او شکوه کنیمما که معشوق پران همچو کبوتر بازیم
هوش مصنوعی: این ناراحتکننده است که ما از بی‌مهری او گلایه کنیم، در حالی که ما خود مانند کبوترانی هستیم که از معشوق پر میزنیم.
چشم خونابه فشان بی خبری نیست سلیمراز پنهان مکن از ما که ز اهل رازیم
هوش مصنوعی: چشمهای کسی که از معناهای عمیق خبر دارد، پر از اشک و تاثر است. ای سلیم، از ما چیزی را که پنهان است مخفی نکن، زیرا ما کسانی هستیم که با رازها آشنا هستیم.