شمارهٔ ۸۰۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه است. شاعر از غم و اندوه دل ناشادی خود سخن می‌گوید و به دنبال رهایی و رسیدن به معشوق است. او به یاد می‌آورد که چگونه با هر فریاد و از طریق آموزش‌هایی که از دیگران آموخته، به جستجوی مقصود خود ادامه می‌دهد. شاعر از بی‌خبری و ناآگاهی نسبت به وضعیت خود و دیگران در این بزم صحبت می‌کند و به نوعی بر این موضوع تأکید می‌کند که فراموشی می‌تواند ناشی از عشق و احساسات شدید باشد. در نهایت، او به روزی اشاره می‌کند که بدون اینکه در دام عشق بیفتد، از زیبایی آن لذت برده و به یک تجربه عمیق دست یافته است.
ما راه فغان بر دل ناشاد گرفتیمچون سرمه، سر راه به فریاد گرفتیم
هوش مصنوعی: ما برای دل غمگین خود ناله و فریاد سر دادیم، همانطور که سرمه را به چشم میزنند، ما نیز برای فریاد در مسیر خود ایستادیم.
ما جوهر خود از نظر خلق نهفتنتعلیم ز آیینه ی فولاد گرفتیم
هوش مصنوعی: ما طبیعت واقعی خود را از دید مردم پنهان کردهایم و آموزش را از آینهی فولاد یاد گرفتهایم.
ز آشفتگی طره ی مقصود خبر دادهر فال که از شانه ی شمشاد گرفتیم
هوش مصنوعی: از بینظمی و افتادگی موهای محبوبم فهمیدیم که هر نشانهای از عشق که از شانهی شمشاد برداشتیم، خبر از سرنوشت دارد.
خواهیم به سرچشمه ی مقصود رسیدناز خضر سراغی که نمی داد، گرفتیم
هوش مصنوعی: ما در پی رسیدن به هدف نهایی هستیم و برای این کار از خضر، که نشانهای از حکمت و دانش است، کمک خواستهایم، حتی اگر او به ما پاسخ ندهد.
بیهوش تریم از همه کس، زان که درین بزمپیمانه ی خود هرکه به ما داد، گرفتیم
هوش مصنوعی: ما از همه بیشتر بیخبر و غافل هستیم، چون در این میهمانی، هر چه که به ما داده شده، بیتردید پذیرفتهایم.
گر نامه و قاصد نفرستیم عجب نیستاین را ز فراموشی او یاد گرفتیم
هوش مصنوعی: اگر نامه و پیامی نرسد، جای تعجبی نیست، چون این را از فراموشی او آموختهایم.
نه دام، سلیم و نه قفس بود به عالمآن روز که ما دامن صیاد گرفتیم
هوش مصنوعی: در آن زمان که ما به دام صیاد گرفتار شدیم، نه دام و تلهای وجود داشت و نه قفسی برای زندانی کردن.