شمارهٔ ۸۱۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و ناامیدی گوینده است. او در ناامیدی خود از نبود کسی برای کمک یا همسفر، به فریاد و شکایت می‌پردازد. او حسرت آواز خوشی را می‌خورد و می‌گوید که اگر امیدی داشت، هرگز ساکت نمی‌ماند. همچنین، در مورد عشق و احساساتش می‌گوید که این احساسات به گردش ستاره‌ها مربوط نیست و اگر از نرسیدن به عشق می‌ترسید، شراب نمی‌نوشید. او از تقدیر خود ناراضی است و آرزو می‌کند کاش گوشه‌ای برای آرامش داشت. در نهایت، او به بی‌کسی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در این وضعیت، در خراب هند چه سرنوشتی خواهد داشت اگر به کسی نیاز داشته باشد. شعر به خوبی احساسات عمیق و درونی گوینده را منتقل می‌کند.
گر امید رحمی از فریادرس می‌داشتملب نمی‌بستم ز افغان تا نفس می‌داشتم
هوش مصنوعی: اگر به یاری و کمک کسی امید داشتم، هرگز سکوت نمیکردم و فریاد نمیزدم تا زمانی که زنده بودم.
شور فریادم بیابان را به تنگ آورده استکاش آواز خوشی همچون جرس می‌داشتم
هوش مصنوعی: صدای سرمستم دل بیابان را به تنگ آورده است. ای کاش صدای خوشی مانند صدای جرس داشتم.
عاشقم، اندیشه‌ام از گردش افلاک نیستمی نمی‌خوردم اگر بیم از عسس می‌داشتم
هوش مصنوعی: من عاشق هستم و فکر و خیالم ناشی از گردش ستاره‌ها و آسمان نیست. اگر از نگهبانان ترسی نداشتم، هرگز شراب نمینوشیدم.
گو منال طالع خود بی‌سبب مرغ اسیرکاش من هم گوشه‌ای همچون قفس می‌داشتم
هوش مصنوعی: نمیتوانم به سرنوشت خود بدون دلیل غصه بخورم، ای کاش من هم مثل پرندهای که در قفس است، یک گوشه‌ای داشتم.
در بیابان طلب از رشک می‌مردم، اگرجز دو دست خود کسی در پیش و پس می‌داشتم
هوش مصنوعی: اگر در دل بیابان به دنبال چیزی میرفتم و حسادت می‌کردم، حتماً می‌مردم، اگر غیر از دستان خودم کسی را در اطرافم داشتم.
نیست الفت با مغول، شکرلبان هند راکاش بر سر چیره‌ای همچون مگس می‌داشتم
هوش مصنوعی: من و مگس هیچ علاقهای به هم نداریم، اما ای کاش بر سرم مانند مگس برشیری که به شیرینی لبهای هند معروف است، تسلط داشته باشم.
بی‌کس چون من نمی‌باشد، چه می‌کردم سلیمدر خراب هند اگر حاجت به کس می‌داشتم
هوش مصنوعی: هیچکس به بی‌کسی من نمیرسد. اگر سلیم در این ویرانهها نیاز به کمک یا همراهی داشت، چه کار میتوانست بکند؟