شمارهٔ ۸۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آرزوها و تمایلات خود سخن می‌گوید. او به جای خواسته‌های ظاهری و مادی، به عشق و وصال یار اشاره می‌کند و خود را مانند لاله و گل، ساده‌دل و نیازمند طراوت ابری می‌داند. همچنین، او به زیان‌های ناشی از آرزوها اشاره می‌کند و از خداوند بخشی از بهار و زیبایی‌های زندگی را طلب می‌کند. در پایان، تأکید می‌کند که در این زندگی، وفاداری و صداقت برایش ارزشمندتر از هر چیز دیگری است.
ز من مپرس چه از روزگار می‌خواهمچه چیز دارد، از او وصل یار می‌خواهم
هوش مصنوعی: از من نپرس که در زندگی به دنبال چه چیزی هستم، چرا که تنها آرزوی من وصال محبوب است.
ز لاله و گل این باغ، ساده‌لوح‌ترمکه من طراوت ابر از غبار می‌خواهم
هوش مصنوعی: من از جاذبه و زیبایی‌های این باغ، بیخبر و سادهلوحتر هستم؛ زیرا به جای خواستن طراوت و تازگی ابر، گول غبار را میزنم.
به جز زیان چه رسد ز آرزوی خویش مراگل چراغم و باد بهار می‌خواهم
هوش مصنوعی: من فقط زیان و ضرر از آرزوهایم نصیبم میشود، در حالی که من فقط عشق و زیبایی به مانند گل و نسیم بهاری را می‌خواهم.
درین محیط چنان الفتی‌ست با موجمکه تا سفینه ز چوب چنار می‌خواهم
هوش مصنوعی: در این فضا چنان رابطهای با امواج دریا دارم که حتی برای سفر به دریا، می‌خواهم قایقی از چوب درخت چنار بسازم.
مگو سلیم تو از من چه چیز می‌خواهیوفاست کار من و مزد کار می‌خواهم
هوش مصنوعی: نپرس که من از تو چه خواستهای دارم، زیرا وظیفه من وفاداری است و من مزد و پاداش کارم را می‌خواهم.