شمارهٔ ۸۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و پیچیده خود در عشق اشاره می‌کند. او از گره‌خوردن زلف محبوب صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه در دام عشق گرفتار شده است. شاعر به دل‌شکستگی و گریه‌ای که از دلگشایی ناشی می‌شود، اشاره دارد و می‌گوید که ما به طرق مختلف تلاش کرده‌ایم تا عشق را درک کنیم، اما به نتیجه‌ای نرسیده‌ایم. همچنین او برعکسی حالت عشق را با توجه به درد و رنج‌هایش تصویر می‌کند و به مشکلاتی که در این مسیر به وجود آمده، مثل بوی نامطبوع نان یاران و زهر قاتل اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که تنها در عشق، کسی نمی‌تواند دست بر وصال محبوب بگذارد و در این وضعیت سردرگمی و ناآرامی را بیان می‌کند.
چون گره جا در خم آن زلف دلکش کرده‌ایمپای خود پیچیده در دامن، فروکش کرده‌ایم
هوش مصنوعی: ما در زیباییهای گیسوی دلربا تو خود را گره زدهایم و اکنون پاهایمان در دامن تو پیچیده و به آرامش رسیدهایم.
می‌کند از دلگشایی گریهٔ ما کار میما به آتش آب را چون شیشه روکش کرده‌ایم
هوش مصنوعی: ما به خاطر شادی و خوشحالیامان گریه میکنیم و کار ما شبیه آبی است که به آتش میافتد. مانند شیشهای هستیم که روی آن روکش شده است.
کار ارباب صفا برعکس چون آیینه استخانه را از ساده‌کاری ما منقش کرده‌ایم
هوش مصنوعی: کار ارباب صفا به نوعی مانند بازتاب در آیینه است. ما به خاطر سادگی خود، خانه را زینت دادهایم.
نان یاران را که بوی قرص افعی می‌دهدزهر قاتل باد اگر هرگز نمک چش کرده‌ایم
هوش مصنوعی: نانی که دوستانم میخورند، بوی خطرناک و مرگباری دارد. اگر هرگز طعم نمک را چشیدهام، برایم مهم نیست.
در طریق عشق، دل را پختگی حاصل نشدبیضهٔ فولاد پنداری در آتش کرده‌ایم
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، دل به بلوغ و پختگی نمیرسد، مانند این است که گمان کنی بیضه فولادی را در آتش گذاشتهایم.
غیر شانه کس ندارد دست بر وصلش سلیمخاطر خود جمع ازان زلف مشوش کرده‌ایم
هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که تنها هجران و جدایی کسی در این دنیا وجود ندارد و هیچکس جز او دسترسی به وصال محبوبش ندارد. ما نیز از آن زلفهای معشوق که ذهن و دل ما را به هم ریخته، به خاطر عشقمان تلاش میکنیم خود را آرام کنیم.