شمارهٔ ۸۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس غم و تنهایی خود اشاره می‌کند و خود را همچون یک یتیم در این دنیا می‌بیند. او از زیبایی و شادابی طبیعت و عشق به زندگی سخن می‌گوید، اما همزمان از غم و ناراحتی ناشی از وجود رنج و مشکلات در زندگی نیز گله‌مند است. او همچنین به اعتبار کلام خود و تأثیر آن بر دیگران اشاره می‌کند و در نهایت به نوعی تسلیم در برابر سرنوشت خود پرداخته است. شاعر خود را در مقایسه با شاهان نامدار، فردی ناتوان و غم‌زده می‌داند.
هردم غمی آید ز حریفان لئیممگویی به دبستان جهان، طفل یتیمم
هوش مصنوعی: هر لحظه که از دوستان بدسگالم غمی میرسد، گویی در دنیای بزرگ مثل یک کودک یتیم در دبستان تنها و بیتکیهگاه هستم.
آن گلبن فیضم که ز شادابی فطرتدر جوش بود مغز جهانی ز شمیمم
هوش مصنوعی: آن باغ سرسبز و پرطراوت که به خاطر طبع شادابش در حال جوش و خروش است، جوهر و بنیاد جهانی را از عطر خود سرشار کرده است.
در فکر همه فیض، چو گفتار رسولمدر نطق همه معجزه، چون دست کلیمم
هوش مصنوعی: در ذهن همه، فیض و نعمت وجود دارد، مانند گفتار پیامبر که همیشه پر از حکمت و نشانههای معجزه است. همچنین، کلام من خود به مانند معجزهای است که در دستانم به نمایش گذاشته میشود.
شوقم چو برد جانب گلزار، سحابمراهم چو فتد در حرم غنچه، نسیمم
هوش مصنوعی: وقتی شوق دیدار گلزار در دل من موج میزند، مانند ابر در مسیرم قرار میگیرم. همچنین وقتی در کنار غنچهها هستم، همچون نسیمی نرم و ملایم میشوم.
کمتر نیم از سنجر و فغفور، که من همدر هند سیه بختی خود، شاه سلیمم
هوش مصنوعی: نیمهای از سنجر و فغفور، که من هم در هندوستان، به دلیل بد شانسیام، شاه سلیم هستم.