شمارهٔ ۸۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تاثیرات منفی عشق و عواطف غم‌انگیز می‌پردازد. شاعر به کنایه می‌گوید که زیبایی و جذابیت چشم و مژگان معشوقه‌اش مانند تیغی است که دل‌ها را می‌آزارد. او همچنین به ناامیدی از وفای عهد و بیگانگی بین مردم اشاره می‌کند و به قدرت جادو و تاثیر آن بر احساسات انسان‌ها می‌نگرد. در نهایت، نشان می‌دهد که برخی افراد از عشق دور شده و از آن احتراز می‌کنند، در حالی که او به بدنامی و افلاس دچار شده است. شعر، ترکیبی از زیبایی، اندوه و انتقاد اجتماعی است.
ای در ایام تو تیغ غمزه را الماس نامدر میان کینه جویانت خدانشناس نام
هوش مصنوعی: ای زیبای من، در روزگار تو، تیر نگاهت مانند الماس است و در میان کسانی که کینهورزی می‌کنند، تو را به بیخبری و ناآگاهی میشناسند.
شیوه ی بیگانگی از بس به عهدت عام شددور نبود گر نداند خضر را الیاس نام
هوش مصنوعی: به خاطر عادی شدن رفتار بیگانگیات، دور نیست اگر حتی خضر نتواند الیاس را بشناسد.
چشم و مژگان سیاهت هندوان جنگجوکرده ایشان را جهان خودرای [و] جادو داس نام
هوش مصنوعی: چشمان و مژههای سیاه تو، مانند جنگجویانی هستند که اینها را به اسیران خود تبدیل کردهاند. این زیبایی و جذابیت، جهان را به نافرمانی و جادوگر شدن وادار کرده است.
ظرف هرکس برنتابد ساغر عشق ترااین قدح دارد ز ما دریاکشان چون طاس نام
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هر کس نمیتواند محبت و عشق عمیق تو را درک کند. این عشق تو به اندازهای بزرگ و عمیق است که حتی ظرف وجودشان هم قادر به تحمل آن نیست. عشق تو مانند چالهای است که به دریا میماند و گویی نامش در دنیا جاودانه است.
هرکه را دیدیم، دارد احتراز از ما سلیمتا به بدنامی برآوردیم چون افلاس نام
هوش مصنوعی: هر کسی که دیدیم، از ما دوری می‌کند و احتیاط می‌کند، تا مبادا به بدنامی و وضعیت ناگوار ما دچار نشود.