شمارهٔ ۸۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یادآوری دوران‌های خوش زندگی می‌پردازد که در آن لحظات شاداب و پرشور را با دوستان خود سپری کرده‌اند. او به زیبایی‌های طبیعی و احساساتی که در آن زمان‌ها تجربه کرده‌اند اشاره می‌کند. شاعر با حسرت از دوران‌هایی یاد می‌کند که بتوانسته‌اند از زیبایی‌های جهان لذت ببرند و با شادی به زندگی بپردازند. اما اکنون احساس ناپایداری و دلتنگی می‌کند، به‌طوری که به وضعیت حال حاضر خود و عدم آرامش و خوشحالی دلالت می‌کند.
یاد ایامی که دامی همچو بلبل داشتیمگاه با گل دستبازی، گه به سنبل داشتیم
هوش مصنوعی: به یاد روزهایی میافتم که مثل بلبل در دنیای خوشی و عشق زندگی میکردیم، گاهی با گلها بازی میکردیم و گاهی با سنبلها.
با جهان سودای ما نازکدلان صورت نبستاو چو آتش خار و خس می‌جست و ما گل داشتیم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه دنیا برای نازکدلها خاطرخواهی نکرد، او مانند آتش به دنبال خار و خس بود و ما در عوض، گل و زیبایی داشتیم.
عالم مستی‌ست ساقی، دور ما را مگذرانرفت آن دوران که ما تاب تغافل داشتیم
هوش مصنوعی: دنیا پر از نشئگی و شادی است، ای ساقی! پس دور و بر ما را نگردان و دورانی که ما توانایی نادیده گرفتن را داشتیم، گذشته است.
ناخدا بر هم زن هنگامهٔ ما زود شدصحبتی با موج دریا بر سر پل داشتیم
هوش مصنوعی: ناخدا به سرعت برآشفت و در خلال هجمههای دریایی، گفتگویی با موج دریا در حین عبور بر روی پل داشتیم.
از ترقی نیست ما را قسمتی هرگز سلیمرو چو درد شیشهٔ می در تنزل داشتیم
هوش مصنوعی: ما هرگز به مرحلهای از پیشرفت نرسیدیم، زیرا روح ما مانند شیشهای حساس است که هر بار دچار افت و زوال میشود.