شمارهٔ ۸۳۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی پیوند عاطفی عمیق شاعر با محبوبش است. شاعر از حسی سنگین و احساساتی پر از اندوه سخن می‌گوید که ناشی از گذر زمان و دشواری‌های زندگی است. او به یادآوری لحظات خوشی که با محبوبش داشته، می‌پردازد و از تأثیرات عمیق آن لحظات بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. همچنین، شاعر به بزم و شادی‌ها اشاره می‌کند و چگونگی فراموش نشدن خاطراتش را در میان چالش‌ها توصیف می‌کند. در نهایت، اشاراتی به دعا و نیکی نیز در این شعر وجود دارد.
گرفته با برو دوش تو الفتی دوشمتهی مباد ز سرو تو هرگز آغوشم
هوش مصنوعی: با تو در آغوشم دوستی و محبت برقرار است و نمیخواهم که آغوشم از وجود تو خالی باشد.
ز دست سیلی ایام، شکوه ای داردبه بزم، ناله ی دف آشناست با گوشم
هوش مصنوعی: زمانه به من لطمه زیادی زده است، اما در جمع دوستانهای که هستم، صدای ناله دف برایم آشنا و دلنشین است.
ز دست هرکه دمی آب خورده ام چون تیغتمام عمر نمی گردد آن فراموشم
هوش مصنوعی: هر کسی که کمی از او آب نوشیدهام، مانند یک تیغ، هیچگاه او را از خاطر نمیبرم.
سرم ز می چو شود گرم، پادشاه خودمچو شمع افسر من شد کلاه شب پوشم
هوش مصنوعی: وقتی که از شراب سرم گرم میشود و احساس خوشی میکنم، خودم را مانند پادشاهی میبینم که تاجی بر سر دارد و در دل شب آرامش و زیبایی زندگی را تجربه میکنم.
سلیم دختر رز از ستم ظریفی بازبه سوی کعبه فرستد ز دیر بر دوشم
هوش مصنوعی: دختر سفید و زیبا، از ظلمی که به او شده، دوباره به سوی کعبه میرسد و این بار باری سنگین بر دوش دارد.