شمارهٔ ۸۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوقی که در دل دارد صحبت می‌کند و بیان می‌کند که این احساسات را مانند کالای گرانبهایی به فروش می‌رساند. او با مقایسه خودش با گل‌فروشی در بهار و چراغی در خزان، به معنای خاص بودن احساساتش تأکید می‌کند. همچنین به ارزش و قیمت گران احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی نمی‌تواند آن را بخرد. در نهایت، به حال و روز خود و وضعیتش اشاره می‌کند که با وجود ضعف و قوز، هنوز ارزشمند است.
دل خود ز شوق زیان می‌فروشمندارم متاعی، دکان می‌فروشم
هوش مصنوعی: از شادی و علاقهام دل خود را می‌فروشم، چون چیزی برای عرضه ندارم، مغازهام را هم به فروش گذاشتهام.
نه همچون چمن گل‌فروش بهارمچراغم که گل در خزان می‌فروشم
هوش مصنوعی: من مانند چمن فروشی نیستم که فقط در بهار ظاهر شاداب و زیبا داشته باشد؛ من چراغی هستم که حتی در فصل خزان، گل و روشنی را به دیگران می‌فروشم.
چنان پیش من رنگ کاهی عزیز استکه گویی مگر زعفران می‌فروشم
هوش مصنوعی: برای من رنگ کاهی به اندازهی یک چیز باارزش و عزیز اهمیت دارد که احساس میکنم شاید در حال فروش زعفران هستم.
مرا هرکسی کی تواند خریدنسری دارم، اما گران می‌فروشم
هوش مصنوعی: من هر کسی میتواند مرا بخرد، اما به راحتی و ارزان نمیفروشم؛ ارزش من بالاست.
سلیم از عصا و قد خم گرفتهبه اطفال، تیر و کمان می‌فروشم
هوش مصنوعی: سلیم به جای تکیه بر عصا و عدم توانایی، به کودکان تیر و کمان میفروشد.