شمارهٔ ۸۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عدم وابستگی به دیگران و قدرت خود اشاره می‌کند. او اعلام می‌کند که چشم به کمک دیگران ندارد و به خود اعتماد دارد. همچنین به رسوایی‌های ناشی از عشق و نداشتن حامی در دنیای پر از حوادث اشاره می‌کند. او از نداشتن آرامش و افسوس‌هایی که به خاطر بی‌پناهی و مشکل‌های زندگی دارد، صحبت می‌کند. در نهایت، بر ضرورت آرامش و تحمل در مشکلات تأکید می‌کند.
ما چشم به لطف جم و کاوس نداریمبر دامن لب، گرد زمین بوس نداریم
هوش مصنوعی: ما به مهربانی تاجران و پادشاهان امیدی نداریم و بر لبان کسی که دوست داریم، گردی از زمین نمیگذاریم.
در پیش رود رایت مردانگی ماچتر از عقب خویش چو طاووس نداریم
هوش مصنوعی: ما در مسیر زندگی خود، مانند یک طاووس با دمی زیبا از پشت خود، چیزهایی برای نمایش نداریم؛ بلکه با پیشروی و افتخار به جلو، و رایت مردانگی را به دوش میکشیم.
رسوایی عالم همه از عشق کشیدیمبا ما چه توان کرد که ناموس نداریم
هوش مصنوعی: ما از عشق به خود رسوایی آوردیم و حالا نمیدانیم چه اقدامی باید انجام دهیم، زیرا ما اصول و قوانین خاصی نداریم که به آنها پایبند باشیم.
ما را به جهان نیست پناهی ز حوادثشمعیم که در بادیه فانوس نداریم
هوش مصنوعی: ما در این جهان به هیچ پناهی از مشکلات و سختیها تکیه نداریم؛ مانند شمعی هستیم که در بیابان، بدون چراغ و نور هستیم.
آرام ضرور است سلیم، اندکی آرامافسوس نداریم، صد افسوس نداریم
هوش مصنوعی: آرامش برای شخص سالم الزامی است، ولی ما حتی در اندک آرامشی هم جای افسوس داریم. افسوس که این آرامش را نداریم.